خطبه ۲۲۵

در اينجا نيز لب گشوده تا از معبود خويش طلب كند كه او را در چنگال فقر گرفتار نسازد و از همگان بى نياز باشد:
معبودا آبروى من را به ناتوانى مريز، عزتم را بنا دارى و تنگدستى از ميان نبر تا مبادا كه از زيادت فقر، از روزى خواران تو روزى خواهم و از آفريده هاى بد كردار تو مهربانى جويم. خالقا اين را مخواه كه به ستايش آن شخصى كه به من چيزى مى بخشد ناگزير شوم و زبان ببدگوئى و ملامت كسى كه بمن چيزى نداده بگشايم. تو پس از اين همه گفتار صاحب اختيارى كه ببخشائى يا نبخشائى زيرا اختيار و توانائى هر چيز بدست تو است.