متن عربی
فرهنگ لغات
ترجمه متن
شرح خطبه
جهت غیرفعال یا فعال کردن متن عربی ، فرهنگ لغات ، ترجمه یا شرح روی دکمه های بالا کلیک نمایید ، دکمه ی سبز به معنای فعال و رنگ خاکستری به معنای غیرفعال می باشد
خطبه ۲۱۱ : آفرینش آسمان و زمین
[منبع]و من خطبة له (علیه السلام) في عجيب صنعة الکَون :
وَ كَانَ مِنِ اقْتِدَارِ جَبَرُوتِهِ وَ بَدِيعِ لَطَائِفِ صَنْعَتِهِ، أَنْ جَعَلَ مِنْ مَاءِ الْبَحْرِ الزَّاخِرِ الْمُتَرَاكِمِ الْمُتَقَاصِفِ يَبَساً جَامِداً، ثُمَّ فَطَرَ مِنْهُ أَطْبَاقاً فَفَتَقَهَا سَبْعَ سَمَاوَاتٍ بَعْدَ ارْتِتَاقِهَا، فَاسْتَمْسَكَتْ بِأَمْرِهِ وَ قَامَتْ عَلَى حَدِّهِ؛ وَ أَرْسَى أَرْضاً يَحْمِلُهَا الْأَخْضَرُ الْمُثْعَنْجِرُ وَ الْقَمْقَامُ الْمُسَخَّرُ، قَدْ ذَلَّ لِأَمْرِهِ وَ أَذْعَنَ لِهَيْبَتِهِ وَ وَقَفَ الْجَارِي مِنْهُ لِخَشْيَتِهِ.
وَ جَبَلَ جَلَامِيدَهَا وَ نُشُوزَ مُتُونِهَا وَ أَطْوَادِهَا [أَطْوَادَهَا] فَأَرْسَاهَا فِي مَرَاسِيهَا وَ أَلْزَمَهَا قَرَارَاتِهَا [قَرَارَتَهَا]، فَمَضَتْ رُءُوسُهَا فِي الْهَوَاءِ وَ رَسَتْ أُصُولُهَا فِي الْمَاءِ، فَأَنْهَدَ جِبَالَهَا عَنْ سُهُولِهَا وَ أَسَاخَ قَوَاعِدَهَا فِي مُتُونِ أَقْطَارِهَا وَ مَوَاضِعِ أَنْصَابِهَا، فَأَشْهَقَ قِلَالَهَا وَ أَطَالَ أَنْشَازَهَا وَ جَعَلَهَا لِلْأَرْضِ عِمَاداً وَ أَرَّزَهَا فِيهَا أَوْتَاداً، فَسَكَنَتْ عَلَى حَرَكَتِهَا مِنْ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا أَوْ تَسِيخَ بِحِمْلِهَا أَوْ تَزُولَ عَنْ مَوَاضِعِهَا.
فَسُبْحَانَ مَنْ أَمْسَكَهَا بَعْدَ مَوَجَانِ مِيَاهِهَا وَ أَجْمَدَهَا بَعْدَ رُطُوبَةِ أَكْنَافِهَا، فَجَعَلَهَا لِخَلْقِهِ مِهَاداً وَ بَسَطَهَا لَهُمْ فِرَاشاً فَوْقَ بَحْرٍ لُجِّيٍّ رَاكِدٍ لَا يَجْرِي وَ قَائِمٍ لَا يَسْرِي، تُكَرْكِرُهُ الرِّيَاحُ الْعَوَاصِفُ وَ تَمْخُضُهُ الْغَمَامُ الذَّوَارِفُ،
(إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشى)
.
- الزَّاخِر :
- پر و مملو، لبريز.
- الْمُتَقَاصِف :
- متلاطم، متزاحم.
- الْيَبَس :
- خشك.
- فَطَرَ :
- آفريد.
- اطْبَاق :
- طبقات.
- فَتَقَهَا :
- آن را شكافت، دريد.
- ارْتِتَاق :
- پيوستگى، بهم پيوسته بودن.
- اسْتَمْسَكَ بِاَمْرِهِ :
- مقصود از امر در اينجا امر تكوينى است.
- عَلَى حَدِّهِ :
- در حدى كه امر تكوينى خداوند مشخص نموده بود.
- الَاخْضَر :
- مقصود در اينجا دريا است.
- الْمُثْعَنْجِر :
- پرآب ترين نقطه دريا است.
- الْقَمْقَام :
- دريا.
- جَبَلَ :
- آفريد.
- الْجَلَامِيد :
- سنگهاى سخت.
- النُّشُوز :
- جمع «نشز»، قسمتهاى بلند زمين، برآمدگيها.
- الْمُتُون :
- جمع «متن»، قسمتهاى محكم و مرتفع زمين.
- الَاطْوَاد :
- كوههاى عظيم و بلند.
- مَرَاسِيهَا :
- محلهاى ثابت شدنش، قرار گاههايش.
- قَرَارَتِهَا :
- محلهاى استقرار آن.
- انْهَدَ جِبَالَهَا :
- كوههايش را برآورد.
- أسَاخَ :
- فرو برد، راسخ و استوار كرد.
- الَانْصَاب :
- جمع «نصب»، نشانه هايى كه جهت راهنمائى بر ارتفاعات نصب مى كنند.
- قِلَالَهَا :
- قله كوهها.
- اشْهَقَ :
- بسيار بالا برد.
- انْشَازَهَا :
- قسمتهاى مرتفع زمين.
- أرَّزَ :
- ثابت و استوار كرد.
- تَمِيدُ :
- مى لرزد و تكان مى خورد.
- تَسِيخَ :
- فرو مى رود.
- لَا يَجْرِى :
- جارى نمى شود.
- تُكَرْكِرُهُ :
- آن را اين سو و آن سو ميكند، مى برد و مى آورد.
- الذَّوارِف :
- جمع «ذارفة»، گريان، اشك ريز.
- مُتَقاصِف :
- شكننده
- يَبَس :
- خشك
- إرتياق :
- چسبندگى، بسته بودن
- مُثعَنجِر :
- آب بسيار دريا
- قَمقَام :
- دريا
- نُشوز :
- زمين مرتفع (انشاز)
- أطواد :
- كوهها، جمع طود
- رَسَت :
- محكم شد
- نَهدَت :
- ظاهر و نمايان شد، پستان هاى دختر خانم بالا آمد
- أشهَقَ :
- بلند و بالا نمود
- قِلال :
- جمع قلة: سر كوه
- أرَّزَ :
- ثابت نمود
- تَسِيخ :
- بزمين فرو مى رود
- تُكَركِرُ :
- آمد و رفت مى دهد، بحركت مى آورد
- تَمخَضُ :
- حركت و فشار مى دهد
- غَمام :
- ابر تيره
- ذَوارِف :
- جمع ذارفة: اشك ريزان، باران روان
از خطبه هاى آن حضرت عليه السّلام است (در قدرت نمائى و توانائى خداوند سبحان راجع به شگفتى آفرينش آسمانها و زمين و كوهها):
(1) از (آثار) توانائى و سلطنت خداوند متعال و شگفتى آفرينشهاى نيكوى او آنست كه از آب درياى گود بر هم ريخته بسيار موج زننده زمين خشك بى حركت را آفريد،
(2) پس از (بخار) آن آب طبقات بر روى هم قرار گرفته آسمانها را ايجاد فرمود، و آنها را بعد از با هم بودن از يكديگر جدا و ممتاز ساخته هفت آسمان گردانيد، پس بامر و فرمان پروردگار خود را نگاه داشتند و به جائى كه بر ايشان تعيين فرموده بود قرار گرفتند (پراكنده نشدند)
(3) و استوار گردانيد زمين را در حاليكه آب كبود بيحد و اندازه و درياى تسخير شده (به فرمان حقّ تعالى) آنرا بر پشت دارد، و آن دريا در برابر امر و فرمان خدا رام و در مقابل بزرگى او فروتن و از ترس او جريان و روانى او متوقّف است،
(4) و تخته سنگهاى بزرگ سخت و تپّه هاى بلند و كوههاى آنرا آفريد و آنها را در جاى خود استوار نموده در قرارگاه شان نگاه داشت، پس سرهاى آنها در هوا بالا رفته و بيخهاشان در آب فرو رفت،
(5) و آن كوهها را از زمينهاى هموار و پست بلند گردانيد، و بيخهايشان را در زمين اطرافشان و جاهايى كه بر قرار هستند فرو برد، پس سرهاى آن كوهها را بسيار بلند نمود و بلندى آنها را به اطراف كشاند، و آنها را براى زمين ستون قرار داد، و در آن فرو برد به قسمى كه ميخهاى زمين گرديدند، پس زمين متحرّك ساكن شد از اينكه اهل خود را بجنباند، يا با بارش (در آب) فرو رود، يا از جائى بجائى برود،
(6) پس منزّه است خداوند توانائى كه زمين را بعد از موج زدن آبهاى آن نگاه داشت، و آنرا پس از رطوبت و ترى اطرافش خشك گردانيد، و براى آفريدگانش جاى آرامش قرار داد، و آنرا براى ايشان گسترانيد روى درياى ژرف ساكن بى جريان، و ايستاده بى حركت (همه آن يك باره از جاى خود حركت نمى كند تا زمين را بر پشت خويش بجنباند)
(7) بادهاى سخت آن دريا را زير و رو و اين سو و آن سو ميكند، و ابرهاى پر باران (بر اثر باريدن) آنرا به جنبش مى آورد، و در اين آثار عبرت و پند است براى كسيكه از خداوند متعال مى ترسد (چون كسيكه نمى ترسد توجّهى بآنها ندارد).
(1) از (آثار) توانائى و سلطنت خداوند متعال و شگفتى آفرينشهاى نيكوى او آنست كه از آب درياى گود بر هم ريخته بسيار موج زننده زمين خشك بى حركت را آفريد،
(2) پس از (بخار) آن آب طبقات بر روى هم قرار گرفته آسمانها را ايجاد فرمود، و آنها را بعد از با هم بودن از يكديگر جدا و ممتاز ساخته هفت آسمان گردانيد، پس بامر و فرمان پروردگار خود را نگاه داشتند و به جائى كه بر ايشان تعيين فرموده بود قرار گرفتند (پراكنده نشدند)
(3) و استوار گردانيد زمين را در حاليكه آب كبود بيحد و اندازه و درياى تسخير شده (به فرمان حقّ تعالى) آنرا بر پشت دارد، و آن دريا در برابر امر و فرمان خدا رام و در مقابل بزرگى او فروتن و از ترس او جريان و روانى او متوقّف است،
(4) و تخته سنگهاى بزرگ سخت و تپّه هاى بلند و كوههاى آنرا آفريد و آنها را در جاى خود استوار نموده در قرارگاه شان نگاه داشت، پس سرهاى آنها در هوا بالا رفته و بيخهاشان در آب فرو رفت،
(5) و آن كوهها را از زمينهاى هموار و پست بلند گردانيد، و بيخهايشان را در زمين اطرافشان و جاهايى كه بر قرار هستند فرو برد، پس سرهاى آن كوهها را بسيار بلند نمود و بلندى آنها را به اطراف كشاند، و آنها را براى زمين ستون قرار داد، و در آن فرو برد به قسمى كه ميخهاى زمين گرديدند، پس زمين متحرّك ساكن شد از اينكه اهل خود را بجنباند، يا با بارش (در آب) فرو رود، يا از جائى بجائى برود،
(6) پس منزّه است خداوند توانائى كه زمين را بعد از موج زدن آبهاى آن نگاه داشت، و آنرا پس از رطوبت و ترى اطرافش خشك گردانيد، و براى آفريدگانش جاى آرامش قرار داد، و آنرا براى ايشان گسترانيد روى درياى ژرف ساكن بى جريان، و ايستاده بى حركت (همه آن يك باره از جاى خود حركت نمى كند تا زمين را بر پشت خويش بجنباند)
(7) بادهاى سخت آن دريا را زير و رو و اين سو و آن سو ميكند، و ابرهاى پر باران (بر اثر باريدن) آنرا به جنبش مى آورد، و در اين آثار عبرت و پند است براى كسيكه از خداوند متعال مى ترسد (چون كسيكه نمى ترسد توجّهى بآنها ندارد).
