خطبه ۶

(در سال ۳۶ هجرى در شهر مدينه آن گاه كه از امام خواستند طلحه و زبير را تعقيب نكند، فرمود): 
آگاهى و مظلوميّت امام عليه السّلام:
به خدا سوگند از آگاهى لازمى برخوردارم و هرگز غافلگير نمی ‏شوم،(۱) كه دشمنان ناگهان مرا محاصره كنند و با نيرنگ دستگيرم نمايند. من همواره با يارى انسان حق طلب، بر سر آن كس مى ‏كوبم كه از حق روى گردان است، و با يارى فرمانبر مطيع، نافرمان اهل ترديد را درهم مى‏ شكنم، تا آن روز كه دوران زندگانى من به سر آيد. 
پس سوگند به خدا، من همواره از حق خويش محروم ماندم، و از هنگام وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تا امروز حق مرا از من باز داشته و به ديگرى اختصاص دادند. 
________________________(۱). ضبع، يعنى «كفتار» كه در اغفال شدن ضرب المثل بود، با سر و صداهايى كه شكارچيان بوجود مى ‏آوردند سر در لانه فرو برده، از خطرات پيرامون خود غافل مى ‏شد و به خواب مى‏ رفت و شكار مى ‏گرديد، سپس ضرب المثل براى انسان بى اطلاع گرديد.