سوره مبارکه ی عبس :

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ (۱)

چهره در هم کشید و روی برتافت...

He frowned and turned away

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ (۲)

از اینکه نابینایی به سراغ او آمده بود!

Because the blind man came unto him.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ (۳)

تو چه می‌دانی شاید او پاکی و تقوا پیشه کند،

What could inform thee but that he might grow (in grace)

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ (۴)

یا متذکّر گردد و این تذکّر به حال او مفید باشد!

Or take heed and so the reminder might avail him?

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ (۵)

امّا آن کس که توانگر است،

As for him who thinketh himself independent,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ (۶)

تو به او روی می‌آوری،

Unto him thou payest regard.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ (۷)

در حالی که اگر او خود را پاک نسازد، چیزی بر تو نیست!

Yet it is not thy concern if he grow not (in grace).

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ (۸)

امّا کسی که به سراغ تو می‌آید و کوشش می‌کند،

But as for him who cometh unto thee with earnest purpose

وَهُوَ يَخْشَىٰ (۹)

و از خدا ترسان است،

And hath fear,

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ (۱۰)

تو از او غافل می‌شوی!

From him thou art distracted.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ (۱۱)

هرگز چنین نیست که آنها می‌پندارند؛ این (قرآن) تذکّر و یادآوری است،

Nay, but verily it is an Admonishment,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ (۱۲)

و هر کس بخواهد از آن پند می‌گیرد!

So let whosoever will pay heed to it,

فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ (۱۳)

در الواح پرارزشی ثبت است،

On honoured leaves

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ (۱۴)

الواحی والاقدر و پاکیزه،

Exalted, purified,

بِأَيْدِى سَفَرَةٍ (۱۵)

به دست سفیرانی است‌

(Set down) by scribes

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ (۱۶)

والا مقام و فرمانبردار و نیکوکار!

Noble and righteous.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ (۱۷)

مرگ بر این انسان، چقدر کافر و ناسپاس است!

Man is (self-)destroyed: how ungrateful!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ (۱۸)

(خداوند) او را از چه چیز آفریده است؟!

From what thing doth He create him?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ (۱۹)

او را از نطفه ناچیزی آفرید، سپس اندازه‌گیری کرد و موزون ساخت،

From a drop of seed. He createth him and proportioneth him,

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ (۲۰)

سپس راه را برای او آسان کرد،

Then maketh the way easy for him,

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ (۲۱)

بعد او را میراند و در قبر پنهان نمود،

Then causeth him to die, and burieth him;

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ (۲۲)

سپس هرگاه بخواهد او را زنده می‌کند!

Then, when He will, He bringeth him again to life.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ (۲۳)

چنین نیست که او می‌پندارد؛ او هنوز آنچه را (خدا) فرمان داده، اطاعت نکرده است!

Nay, but (man) hath not done what He commanded him.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ (۲۴)

انسان باید به غذای خویش (و آفرینش آن) بنگرد!

Let man consider his food:

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّا (۲۵)

ما آب فراوان از آسمان فرو ریختیم،

How We pour water in showers

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّا (۲۶)

سپس زمین را از هم شکافتیم،

Then split the earth in clefts

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّا (۲۷)

و در آن دانه‌های فراوانی رویاندیم،

And cause the grain to grow therein

وَعِنَبًا وَقَضْبًا (۲۸)

و انگور و سبزی بسیار،

And grapes and green fodder

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا (۲۹)

و زیتون و نخل فراوان،

And olive-trees and palm-trees

وَحَدَآئِقَ غُلْبًا (۳۰)

و باغهای پردرخت،

And garden-closes of thick foliage

وَفَـٰكِهَةً وَأَبًّا (۳۱)

و میوه و چراگاه،

And fruits and grasses:

مَّتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ (۳۲)

تا وسیله‌ای برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان باشد!

Provision for you and your cattle.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ (۳۳)

هنگامی که آن صدای مهیب [= صیحه رستاخیز] بیاید، (کافران در اندوه عمیقی فرومی‌روند)!

But when the Shout cometh

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ (۳۴)

در آن روز که انسان از برادر خود می‌گریزد،

On the day when a man fleeth from his brother

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ (۳۵)

و از مادر و پدرش،

And his mother and his father

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ (۳۶)

و زن و فرزندانش؛

And his wife and his children,

لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ (۳۷)

در آن روز هر کدام از آنها وضعی دارد که او را کاملاً به خود مشغول می‌سازد!

Every man that day will have concern enough to make him heedless (of others).

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ (۳۸)

چهره‌هائی در آن روز گشاده و نورانی است،

On that day faces will be bright as dawn,

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ (۳۹)

خندان و مسرور است؛

Laughing, rejoicing at good news;

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ (۴۰)

و صورتهایی در آن روز غبارآلود است،

And other faces, on that day, with dust upon them,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ (۴۱)

و دود تاریکی آنها را پوشانده است،

Veiled in darkness,

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ (۴۲)

آنان همان کافران فاجرند!

Those are the disbelievers, the wicked.