سوره مبارکه ی نازعات :

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا (۱)

سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمی‌کشند،

By those who drag forth to destruction,

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا (۲)

و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا می‌سازند،

By the meteors rushing,

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا (۳)

و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت می‌کنند،

By the lone stars floating,

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا (۴)

و سپس بر یکدیگر سبقت می‌گیرند،

By the angels hastening,

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا (۵)

و آنها که امور را تدبیر می‌کنند!

And those who govern the event,

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ (۶)

آن روز که زلزله‌های وحشتناک همه چیز را به لرزه درمی‌آورد،

On the day when the first trump resoundeth.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ (۷)

و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،

And the second followeth it,

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ (۸)

دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،

On that day hearts beat painfully

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ (۹)

و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است!

While eyes are downcast

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ (۱۰)

(ولی امروز) می‌گویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمی‌گردیم؟!

(Now) they are saying: Shall we really be restored to our first state

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً (۱۱)

آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده‌ای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»

Even after we are crumbled bones?

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ (۱۲)

می‌گویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»

They say: Then that would be a vain proceeding.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ (۱۳)

ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است!

Surely it will need but one shout,

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ (۱۴)

ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر می‌گردند!

And lo! they will be awakened.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ (۱۵)

آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!

Hath there come unto thee the history of Moses?

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى (۱۶)

در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت):

How his Lord called him in the holy vale of Tuwa,

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ (۱۷)

به سوی فرعون برو که طغیان کرده است!

(Saying:) Go thou unto Pharaoh - Lo! he hath rebelled -

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ (۱۸)

و به او بگو: «آیا می‌خواهی پاکیزه شوی؟!

And say (unto him): Hast thou (will) to grow (in grace)?

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ (۱۹)

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»

Then I will guide thee to thy Lord and thou shalt fear (Him).

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ (۲۰)

سپس موسی بزرگترین معجزه را به او نشان داد!

And he showed him the tremendous token.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ (۲۱)

امّا او تکذیب و عصیان کرد!

But he denied and disobeyed,

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ (۲۲)

سپس پشت کرد و پیوسته (برای محو آیین حق) تلاش نمود!

Then turned he away in haste,

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ (۲۳)

و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود،

Then gathered he and summoned

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ (۲۴)

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»

And proclaimed: "I (Pharaoh) am your Lord the Highest."

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ (۲۵)

از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت!

So Allah seized him (and made him) an example for the after (life) and for the former.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ (۲۶)

در این عبرتی است برای کسی که (از خدا) بترسد!

Lo! herein is indeed a lesson for him who feareth.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا (۲۷)

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکل‌تر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟!

Are ye the harder to create, or is the heaven that He built?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا (۲۸)

سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،

He raised the height thereof and ordered it;

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا (۲۹)

و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود!

And He made dark the night thereof, and He brought forth the morn thereof.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ (۳۰)

و زمین را بعد از آن گسترش داد،

And after that He spread the earth,

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا (۳۱)

و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،

And produced therefrom the water thereof and the pasture thereof,

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا (۳۲)

و کوه‌ها را ثابت و محکم نمود!

And He made fast the hills,

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ (۳۳)

همه اینها برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است!

A provision for you and for your cattle.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ (۳۴)

هنگامی که آن حادثه بزرگ رخ دهد،

But when the great disaster cometh,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ (۳۵)

در آن روز انسان به یاد کوششهایش می‌افتد،

The day when man will call to mind his (whole) endeavour,

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ (۳۶)

و جهنّم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌گردد،

And hell will stand forth visible to him who seeth,

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ (۳۷)

امّا آن کسی که طغیان کرده،

Then, as for him who rebelled

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا (۳۸)

و زندگی دنیا را مقدّم داشته،

And chose the life of the world,

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ (۳۹)

مسلّماً دوزخ جایگاه اوست!

Lo! hell will be his home.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ (۴۰)

و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،

But as for him who feared to stand before his Lord and restrained his soul from lust,

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ (۴۱)

قطعاً بهشت جایگاه اوست!

Lo! the Garden will be his home.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا (۴۲)

و از تو درباره قیامت می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟!

They ask thee of the Hour: when will it come to port?

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ (۴۳)

تو را با یادآوری این سخن چه کار؟!

Why (ask they)? What hast thou to tell thereof?

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ (۴۴)

نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)!

Unto thy Lord belongeth (knowledge of) the term thereof.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا (۴۵)

کار تو فقط بیم‌دادن کسانی است که از آن می‌ترسند!

Thou art but a warner unto him who feareth it.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا (۴۶)

آنها در آن روز که قیام قیامت را می‌بینند چنین احساس می‌کنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است!

On the day when they behold it, it will be as if they had but tarried for an evening or the morn thereof.