ما این روایات مربوط به اعمال مستحبی روزانه را
از کتاب اقبال الاعمال اثر سید بن طاووس صرفا "نقل" میکنیم .
پیشنهاد ما این است که شما خواننده ی گرامی لطفا برای عمل به این روایات از مرجع تقلید خود استفتا کرده و از ایشان اجازه بگیرید
برای دیدن یک سری نکات مهم اینجا کلیک کنید
رَوَيْنَاهُ بِإِسْنَادِنَا إِلَى أَبِي جَعْفَرِ بْنِ بَابَوَيْهِ فِي كِتَابِ أَمَالِيهِ وَ كِتَابِ ثَوَابِ الْأَعْمَالِ بِإِسْنَادِهِ إِلَى النَّبِيِّ ص قَالَ
«ابو جعفر ابن بابويه» در كتاب «امالى» و «ثواب الاعمال» به نقل از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آورده است:
وَ مَنْ صَامَ ثَمَانِيَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ تَهَلَّلَ وَجْهُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
«هركس بیست و هشت روز از ماه شعبان را روزه بدارد، در روز قیامت چهره اش می درخشد..»
[منبع]رَوَيْنَاهَا بِإِسْنَادِنَا إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ بَابَوَيْهِ مِنْ كِتَابِ مَنْ لَا يَحْضُرُهُ الْفَقِيهُ فِي ثَوَابِ صَوْمِ شَعْبَانَ- فَقَالَ مَا هَذَا لَفْظُهُ وَ قَالَ الصَّادِقُ ع
«ابوجعفر محمد بن بابویه» در کتاب «من لا یحضره الفقیه» درباره ثواب روزه ماه شعبان نقل کرده است که امام صادق –علیه السلام- فرمود:
مَنْ صَامَ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ مِنْ آخِرِ شَعْبَانَ وَ وَصَلَهَا بِشَهْرِ رَمَضَانَ كَتَبَ اللَّهُ تَعَالَى لَهُ صِيَامَ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْن
«هر کس سه روز آخر شعبان را روزه بدارد و آن را به ماه رمضان وصل کند، خداوند متعال روزه دو ماه پی در پی را برای او می نویسد.»
[منبع]نَرْوِيهِ مِنْ عِدَّةِ طُرُقٍ عَنِ الصَّادِقِ ع
با چندين سند نقل شده است كه امام صادق-عليه السّلام-
أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فِي آخِرِ لَيْلَةٍ مِنْ شَعْبَانَ وَ أَوَّلِ لَيْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ
در شب آخر ماه شعبان و شب اوّل ماه رمضان اين دعا را مى خواند:
اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَا الشَّهْرَ الْمُبَارَكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ فِيهِ الْقُرْآنَ
خدايا، اين ماه مبارك-كه قرآن را در آن فروفرستادى
وَ جَعَلْتَهُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ قَدْ [فقد] حَضَرَ
و مايه هدايت مردم و نشانه هاى روشن از هدايت و جداسازى [حق از باطل]قرار دادى-فرارسيد؛
فَسَلِّمْنَا فِيهِ وَ سَلِّمْنَا مِنْهُ وَ سَلِّمْهُ لَنَا وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا فِي يُسْرٍ مِنْكَ وَ عَافِيَةٍ
پس ما را در آن و از آن سالم بدار و آن را براى ما نگاه دار و از دست ما سالم بدار، درحالى كه آسانى و فراوانى و تندرستى را از جانب خود [نصيب ما گردانيده اى].
يَا مَنْ أَخَذَ الْقَلِيلَ وَ شَكَرَهُ وَ سَتَرَ الْكَثِيرَ وَ غَفَرَهُ اغْفِرْ لِيَ الْكَثِيرَ مِنْ مَعْصِيَتِكَ وَ اقْبَلْ مِنِّي الْيَسِيرَ في [مِنْ] طَاعَتِكَ
اى خدايى كه [عمل]اندك را مى گيرى و سپاس مى گزارى و [گناه] بسيار را مى پوشى و مى آمرزى، گناه بسيار مرا بيامرز و طاعت اندك مرا بپذير.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ أَنْ تَجْعَلَ لِي إِلَى كُلِّ خَيْرٍ سَبِيلًا وَ مِنْ كُلِّ مَا لَا تُحِبُّ مَانِعاً يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
خدايا، از تو مى خواهم كه براى من، به هر خيرى راهى قرار به من دهى و در راه [انجام]هرچه دوست ندارى مانع ايجاد كنى. اى مهربان ترين مهربان،
يَا مَنْ عَفَا عَنِّي وَ عَمَّا خَلَوْتُ بِهِ مِنَ السَّيِّئَاتِ
اى خدايى كه از من و از گناهانى كه پنهانى به جا آوردم، گذشتى.
يَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْنِي بِارْتِكَابِ الْمَعَاصِي عَفْوَكَ عَفْوَكَ عَفْوَكَ يَا كَرِيمُ
اى خدايى كه به واسطه انجام گناهان مرا بازخواست نكردى. اى كريم، از كريم. عفوت عفوت عفوت را خواهانم.
إِلَهِي وَعَظْتَنِي فَلَمْ أَتَّعِظْ وَ زَجَرْتَنِي عَنِ الْمَعَاصِي فَلَمْ أَنْزَجِرْ فَمَا عُذْرِي فَاعْفُ عَنِّي يَا كَرِيمُ عَفْوَكَ عَفْوَكَ
معبودا، پندم دادى و پند نگرفتم، و از گناه بازم داشتى و باز نايستادم، اكنون عذر عذر من چيست؟ ! پس اى كريم، از من درگذر، از تو عفوت را عفوت را خواهانم.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَ الْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسَابِ
خداوندا، از تو آسودگى در هنگام مرگ و عفو هنگام حساب رسى را خواهانم.
عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ
گناه بنده ات بزرگ است، پس عفو از جانب تو نيكو باشد.
يَا أَهْلَ التَّقْوَى وَ يَا أَهْلَ الْمَغْفِرَةِ عَفْوَكَ عَفْوَكَ
اى زيبنده نگاه دارى [از گناهان و غفلت ها] و اى اهل بخشايش، عفوت را عفوت را خواهانم.
اللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدِكَ [وَ] ابْنُ أَمَتِكَ ضَعِيفٌ فَقِيرٌ إِلَى رَحْمَتِكَ
خدايا! من بنده، و فرزند بنده و كنيز توام، ناتوانم و به رحمت تو نياز دارم
وَ أَنْتَ مُنْزِلُ الْغِنَى وَ الْبَرَكَةِ عَلَى الْعِبَادِ قَاهِرٌ قَادِرٌ مُقْتَدِرٌ أَحْصَيْتَ أَعْمَالَهُمْ وَ قَسَمْتَ أَرْزَاقَهُمْ
و تو بى نيازى و بركت را بر بندگان فرومى فرستى و چيره و توانا و قدرتمند هستى، اعمال آنان را به شمار آورده و روزى هايشان را تقسيم نموده
وَ جَعَلْتَهُمْ مُخْتَلِفَةً أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَلْوَانُهُمْ خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ
و زبانها و رنگ هاى پوستشان را گوناگون قرار داده و آنان را [طى مراحل آفرينش] پى درپى مى آفرينى.
[اللَّهُمَ] لَا يَعْلَمُ الْعِبَادُ عِلْمَكَ وَ لَا يَقْدِرُ الْعِبَادُ قَدْرَكَ وَ كُلُّنَا فَقِيرٌ إِلَى رَحْمَتِكَ فَلَا تَصْرِفْ وَجْهَكَ عَنِّي
[خدايا]، بندگان دانش تو را نمى دانند و توانايى [درك] تو را ندارند و ما همه به رحمت تو نياز داريم، پس از من رو نگردان
وَ اجْعَلْنِي مِنْ صَالِحِ خَلْقِكَ فِي الْعَمَلِ وَ الْأَمَلِ وَ الْقَضَاءِ وَ الْقَدَرِ
و از آفريده هاى شايسته ات از لحاظ عمل و آرزو و در برابر قضا و قدر، قرار ده.
اللَّهُمَّ أَبْقِنِي خَيْرَ الْبَقَاءِ وَ أَفْنِنِي خَيْرَ الْفَنَاءِ عَلَى مُوَالاةِ أَوْلِيَائِكَ وَ مُعَادَاةِ أَعْدَائِكَ وَ الرَّغْبَةِ إِلَيْكَ
خداوندا، مرا به بهترين خير زندگى زنده بدار و به بهترين مردن بميران، يعنى بر دوستى دوستانت و دشمنى با دشمنانت و گرايش به تو
وَ الرَّهْبَةِ مِنْكَ وَ الْخُشُوعِ وَ الْوَقَارِ وَ التَّسْلِيمِ لَكَ وَ التَّصْدِيقِ بِكِتَابِكَ وَ اتِّبَاعِ سُنَّةِ رَسُولِكَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ
و هراس از تو و فروتنى و آرامش و تسليم در برابر تو و باور داشتن كتابت و پيروى از شيوه فرستاده ات، كه درودهاى خداوند بر او و بر خاندان او باد.
اللَّهُمَّ مَا كَانَ فِي قَلْبِي مِنْ شَكٍّ أَوْ رِيبَةٍ أَوْ جُحُودٍ أَوْ قُنُوطٍ أَوْ فَرَحٍ أَوْ مَرَحٍ أَوْ بَذَخٍ أَوْ بَطَرٍ أَوْ فَخْرٍ أَوْ خُيَلَاءَ
خداوندا، هر ترديد و دودلى و انكار و نوميدى و شادمانى و افراط در نشاط و تكبّر و طغيان به هنگام نعمت و به خود باليدن و خودستايى و خودنمايى و انجام عمل به قصد رسيدن به گوش ديگران و ستيزه جويى
أَوْ رِيَاءٍ أَوْ سُمْعَةٍ أَوْ شِقَاقٍ أَوْ نِفَاقٍ أَوْ كِبْرٍ أَوْ فُسُوقٍ أَوْ عِصْيَانٍ أَوْ عَظَمَةٍ أَوْ شَيْءٍ لَا تُحِبُّ
و دورويى و خود بزرگ بينى و ناپارسايى و نافرمانى و احساس عظمت يا هر چيزى كه دوست ندارى و در قلب من است،
فَأَسْأَلُكَ يَا رَبِّ أَنْ تُبَدِّلَنِي مَكَانَهُ إِيمَاناً بِوَعْدِكَ وَ وَفَاءً بِعَهْدِكَ وَ رِضًا بِقَضَائِكَ
پس اى پروردگار من، از تو مى خواهم كه ايمان به وفاء نويدت و وفاى به پيمانت و خوشنودى در برابر اراده حتمى ات
وَ زُهْداً فِي الدُّنْيَا وَ رَغْبَةً فِيمَا عِنْدَكَ وَ أَثَرَةً وَ طُمَأْنِينَةً وَ تَوْبَةً نَصُوحاً
و عدم تمايل به دنيا و گرايش به آنچه نزد تو است و گزينش [تو]و آرامش و توبه پاكيزه را جانشين آنها كنى.
أَسْأَلُكَ ذَلِكَ يَا رَبِّ بِمَنِّكَ وَ رَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ
پروردگارا، من اين ها را به بخشش و رحمتت از تو خواهانم اى مهربان ترين مهربانان و اى پروردگار عالميان.
إِلَهِي أَنْتَ مِنْ حِلْمِكَ تُعْصَى فَكَأَنَّكَ لَمْ تَرَ وَ مِنْ كَرَمِكَ وَ جُودِكَ تُطَاعُ فَكَأَنَّكَ لَمْ تُعْصَ
معبودا، به خاطر بردبارى تو است كه از تو نافرمانى مى كنند، انگار كه نديده اى، و به لحاظ بزرگوارى و بخشش تو است كه از تو اطاعت مى كنند، انگار كه نافرمانى ات نكرده اند
وَ أَنَا وَ مَنْ لَمْ يَعْصِكَ سُكَّانُ أَرْضِكَ فَكُنْ عَلَيْنَا بِالْفَضْلِ جَوَاداً وَ بِالْخَيْرِ عَوَّاداً يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
و من و كسانى كه نافرمانى تو را نكرده اند همه ساكنان زمين توايم، پس تفضّل خود را بر ما ارزانى و خير خود را بر من مستدام دار. اى مهربانترين مهربانان
وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلَاةً دَائِمَةً لَا تُحْصَى وَ لَا تُعَدُّ وَ لَا يَقْدِرُ قَدْرَهَا غَيْرُكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِين
و درود خدا [درود فرست]بر محمّد و خاندان او، درودى پيوسته كه قابل شمارش نيست و جز تو از مقدار آن آگاه نيست، غيرك. اى مهربانترين مهربانان.
[منبع]وَجَدْنَاهُ مَرْوِيّاً عَنِ النَّبِيِّ ص قَالَ
به نقل از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آمده است:
وَ مَنْ صَلَّى فِي اللَّيْلَةِ التَّاسِعَةِ وَ الْعِشْرِينَ مِنْ شَعْبَانَ عَشْرَ رَكَعَاتٍ يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ مَرَّةً وَ أَلْهَيكُمُ التَّكَاثُرُ عَشْرَ مَرَّاتٍ وَ الْمُعَوِّذَتَيْنِ عَشْرَ مَرَّاتٍ وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ
هركس در شب بیست و نهم شعبان ده ركعت نماز-در هر ركعت «فاتحة الكتاب» یک بار و سورهى«وَ أَلْهَيكُمُ التَّكَاثُرُ» ده بار و دو سوره «معوذتین» ده بار و سوره « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ » ده بار-بخواند،
أَعْطَاهُ اللَّهُ تَعَالَى ثَوَابَ الْمُجْتَهِدِينَ وَ ثَقَّلَ مِيزَانَهُ وَ يُخَفِّفُ عَنْهُ [عليه] الْحِسَابَ وَ يَمُرُّ عَلَى الصِّرَاطِ كَالْبَرْقِ الْخَاطِف
خداوند متعال ثواب کوشندگان در عبادت را به او عطا نموده و کفه ترازوی عملش را سنگین گردانیده و در حساب رسی از او تخفیف قایل می شود و مانند آذرخش گذرا، از [پل] صراط می گذرد.
[منبع]