ما این روایات مربوط به اعمال مستحبی روزانه را
از کتاب اقبال الاعمال اثر سید بن طاووس صرفا "نقل" میکنیم .
پیشنهاد ما این است که شما خواننده ی گرامی لطفا برای عمل به این روایات از مرجع تقلید خود استفتا کرده و از ایشان اجازه بگیرید
برای دیدن یک سری نکات مهم اینجا کلیک کنید
و أما الصلوات فيه فذكر شيخنا المفيد في الرسالة العزية صلاة يوم المبعث و قال إنها تصلى صلاة [صدر] النهار و قال الشيخ سلمان بن الحسن في كتاب البداية عند ذكر صلاة يوم المبعث إنها تصلى قبل الزوال فأحببت أن يكون عند العامل بذلك معرفة بهذه الحال و سيأتي في رواية ابن يعقوب الكليني أنه يصليها أي وقت شاء [يعني] من يوم المبعث و نحن نذكر منها عدة روايات و إن اتفقت في عدد الركعات فإنها تختلف في بعض المرادات فمن ذلك
در رابطه با نماز اين روز بايد توجه كرد كه شيخ «مفيد» در كتاب «الرسالة العزّيّه» آورده است: «نماز روز مبعث در اوايل روز خوانده مىشود.»؛ ولى شيخ «سلمان بن حسن» در كتاب «البدايه» پيش از ذكر نماز روز مبعث آورده است: «اين نماز پيش از ظهر خوانده مىشود.» ما اين مطلب را در اينجا يادآور شديم تا هركس كه مىخواهد اين نماز را بخواند، از وقت انجام آن اطلاع داشته باشد. گذشته از اين دو، در روايت «ابن يعقوب كلينى» خواهد آمد كه: «انسان اين نماز را در هروقت-يعنى از روز مبعث-كه خواست، مىتواند بخواند.» اكنون نماز روز مبعث را از طريق چندين روايت ذكر مىكنيم؛ زيرا اين روايات اگرچه در تعداد ركعات متفق هستند، ولى در برخى موارد با هم اختلاف دارند، كه يادآور مىشويم:
ما رواه محمد بن علي الطرازي رحمه الله في كتابه فقال
«محمد بن على طرازى» -رحمه اللّه-در كتاب خويش آورده است:
صلاة يوم سبعة و عشرين من رجب و هو اليوم الذي بعث فيه سيدنا رسول الله ص
نماز روز بيست و هفتم رجب، يعنى همان روزى كه سرورمان رسول خدا-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم- در آن به پيامبرى مبعوث شد
أَبُو الْعَبَّاسِ أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نُوحٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو أَحْمَدَ الْمُحَسِّنُ بْنُ عَبْدِ الْحَكَمِ الشَّجَرِيُّ وَ كَتَبْتُهُ مِنْ أَصْلِ كِتَابِهِ قَالَ [في نسخته] نَسَخْتُ مِنْ كِتَابِ أَبِي نَصْرٍ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ الْهَيْثَمِ وَ ذَكَرَ أَنَّهُ خَرَجَ مِنْ جِهَةِ أَبِي الْقَاسِمِ الْحُسَيْنِ بْنِ رُوحٍ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ
بهگونهاى كه از سوى «ابو القاسم حسين بن روح» -قدس اللّه روحه-صادر شده، به اين صورت است:
أَنَّ الصَّلَاةَ يَوْمَ سَبْعَةٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ رَجَبٍ اثْنَتَا عَشْرَةَ رَكْعَةً يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ وَ مَا تَيَسَّرَ مِنَ السُّوَرِ وَ يَجْلِسُ [وَ يُسَلِّمُ] وَ يَقُولُ بَيْنَ كُلِّ رَكْعَتَيْنِ
اين نماز دوازده ركعت است، كه انسان در هر ركعت «فاتحة الكتاب» و هريك از سورهها كه ميسّر شد مىخواند و بعد از اينكه سلام گفت و نشست، بعد از هر دو ركعت مىگويد:
لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ
معبودى جز خدا نيست و خداوند بزرگتر است و ستايش از آن او و پاك و منزه است و هيچ دگرگونى و نيرويى جز به وسيلهى خداوند بلندپايه و بزرگ تحقق نمىيابد.
(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً)
ستايش خدايى را كه هيچكس را به همسرى و فرزندى برنگرفت و هيچ شريكى در فرمانروايى ندارد و از روى خوارى، هيچكس را به سرپرستى [امرى]نپذيرفته است و خدا را چنانكه بايد به بزرگى ياد كن.
يَا عُدَّتِي فِي مُدَّتِي وَ يَا صَاحِبِي فِي شِدَّتِي وَ يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي يَا غِيَاثِي فِي رَغْبَتِي
اى اندوختهى من در طول عمرم، اى همدم من در حال سختى، اى سرپرست نعمت من، اى فريادرس من در خواستهام،
يَا مُجِيبِي فِي حَاجَتِي يَا حَافِظِي فِي غَيْبَتِي يَا كَالِئِي فِي وَحْدَتِي يَا أُنْسِي فِي وَحْشَتِي
اى برآورندهى نيازم، اى نگاهدار من در حال غيبتم [از وطن]، اى كسى كه در حال تنهايى از من نگاهدارى مىكنى، اى مونس من در حال هراس،
أَنْتَ السَّاتِرُ عَوْرَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ وَ أَنْتَ الْمُقِيلُ عَثْرَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ
تويى پوشانندهى عيبم. پس ستايش تو را [و تويى درگذرنده از لغزشم پس ستايش تو را
وَ أَنْتَ الْمُنَفِّسُ صَرْعَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْتُرْ عَوْرَتِي وَ آمِنْ رَوْعَتِي
و تويى دستگير من در حال افتادگىام پس ستايش تو را]، بر محمد و آل محمد درود فرست و عيبم را بپوشان
وَ أَقِلْنِي عَثْرَتِي وَ اصْفَحْ عَنْ جُرْمِي وَ تَجَاوَزْ عَنْ سَيِّئَاتِي (فِي أَصْحابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ)
و لغزشم را ناديده انگار و از گناهم چشم پوشى كن و از بدىهايم درگذر و جزو بهشتيان قرار ده، وعدهى راستى كه به آن وعده داده مىشوند.
فَإِذَا فَرَغْتَ مِنَ الصَّلَاةِ وَ الدُّعَاءِ قَرَأْتَ الْحَمْدَ وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَ قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ وَ الْمُعَوِّذَتَيْنِ وَ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ سَبْعاً سَبْعاً ثُمَّ تَقُولُ سَبْعَ مَرَّاتٍ
و وقتى نماز و دعاى يادشده را به پايان بردى، هريك از سورههاى «حمد»، «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ»، «قُلْ يا أَيُّهَا اَلْكافِرُونَ»، دو سورهى «معوذتين»، «إِنّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ اَلْقَدْرِ» و «آية الكرسى» را هفت بار بخواند، سپس هفت بار بگويد:
اللَّهُمَّ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً
خدا، خدا پروردگار من است و من هيچچيز را شريك او قرار نمىدهم.
ثُمَّ ادْعُ بِمَا أَحْبَبْتَ
آنگاه در مورد هرچه دوست داشتى، دعا كن.
[منبع]وَ مِنْ ذَلِكَ مَا رَوَيْنَاهُ فِي صَلَاةِ يَوْمِ سَابِعٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ رَجَبٍ بِإِسْنَادِنَا إِلَى الشَّيْخِ [أَبِي جَعْفَرٍ] مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ الْكُلَيْنِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِإِسْنَادِهِ فِي كِتَابِ الصَّلَاةِ إِلَى الصَّادِقِ ع فَقَالَ مَا هَذَا لَفْظُهُ قَالَ وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع
شيخ «محمد بن يعقوب كلينى» -رضى اللّه عنه-در كتاب «الصلاة» به سند خود آورده است كه امام صادق-عليه السّلام-فرمود:
يَوْمُ سَبْعَةٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ رَجَبٍ نُبِّئَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ صَلَّى فِيهِ أَيَّ وَقْتٍ شَاءَ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً يَقْرَأُ
روز بيست و هفتم رجب، رسول خدا -صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-به پيامبرى رسيد. هركس در هروقت از آنكه خواست، دوازده ركعت بخواند،
فِي كُلِّ رَكْعَةٍ بِأُمِّ الْكِتَابِ وَ سُورَةِ يس فَإِذَا فَرَغَ جَلَسَ مَكَانَهُ ثُمَّ قَرَأَ أُمَّ الْقُرْآنِ [الكتاب] أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فَإِذَا فَرَغَ وَ هُوَ مَكَانَهُ قَالَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ
به اين صورت كه در هر ركعت سورهى «امّ الكتاب» ؛ (حمد) و «يس» را قرائت كند و وقتى نماز را به پايان برد، در جاى خود بنشيند و آنگاه «امّ القرآن» ؛ (حمد) را چهار بار بخواند و بعد از فراغت از آن در همان مكان این ذکر را چهار بار بگويد
لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ
ثُمَّ يَقُولُ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ
سپس بگويد چهار بار
اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً
ثُمَّ تَدْعُو فَإِنَّكَ لَا [لن] تَدْعُو بِشَيْءٍ إِلَّا اسْتُجِيبَ لَكَ فِي كُلِّ حَاجَةٍ إِلَّا أَنْ تَدْعُوَ فِي جَائِحَةِ قَوْمٍ أَوْ قَطِيعَةِ رَحِمٍ
، بعد دعا كن، كه در مورد هر خواستهاى دعا كنى، مستجاب مىگردد، مگر آنكه مصيبت بنيانكن را براى عدهاى و يا قطع ارتباط با خويشاوندان را بخواهى.»
[منبع]مَا رَوَيْنَاهُ بِإِسْنَادِنَا إِلَى جَدِّي أَبِي جَعْفَرٍ الطُّوسِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِإِسْنَادِهِ إِلَى الرَّيَّانِ بْنِ الصَّلْتِ قَالَ
براساس نقل جدّم «ابو جعفر طوسى» -رضى اللّه عنه- از «ريّان بن صلت» به اين صورت است كه گفت:
صَامَ أَبُو جَعْفَرٍ الثَّانِي ع لَمَّا كَانَ بِبَغْدَادَ يَوْمَ النِّصْفِ مِنْ رَجَبٍ وَ يَوْمَ سَبْعٍ وَ عِشْرِينَ مِنْهُ وَ صَامَ جَمِيعُ حَشَمِهِ
حضرت ابو جعفر ثانى-رحمه اللّه-آن زمان كه در «بغداد» بود، روز نيمه و نيز روز بيست و هفتم رجب را روزه گرفت و همهى خادمان او نيز روزه گرفتند
وَ أَمَرَنَا أَنْ نُصَلِّيَ الصَّلَاةَ الَّتِي هِيَ اثْنَتَا عَشْرَةَ رَكْعَةً يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ بِالْحَمْدِ وَ سُورَةٍ فَإِذَا فَرَغْتَ قلت [قَرَأْتَ] الْحَمْدَ أَرْبَعاً وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ أَرْبَعاً وَ الْمُعَوِّذَتَيْنِ أَرْبَعاً وَ قُلْتَ أَرْبَعاً أَرْبَعاً
و به ما دستور داد كه دوازده ركعت بخوانيم، در هر ركعت «حمد» و يك سوره به دلخواه و هنگامى كه نماز را به پايان بردى، هريك از سورههاى «حمد» ، «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» و دو سورهى «معوذتين» را چهار بار بخوان، سپس چهار بار بگو:
لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ
معبودى جز خدا نيست و خداوند بزرگتر است و ستايش از آن او و پاك و منزه است و هيچ دگرگونى و نيرويى جز به وسيلهى خداوند تحقق نمىيابد و خداوند بزرگتر و پاك و منزه است و ستايش مخصوص او است و هيچ دگرگونى و نيرويى جز به وسيلهى خداوند بلندپايه و بزرگ تحقق نمىيابد.
أَرْبَعاً
چهار بار بگو
اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً
خدا پروردگار من است و هيچچيز را شريك او قرار نمىدهم
أَرْبَعاً
چهار بار بگو
لَا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَداً
هيچكس را شريك پروردگارم قرار نمىدهم
[منبع]وَ ذَكَرَ الشَّيْخُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ بَابَوَيْهِ فِي كِتَابِ ثَوَابِ الْأَعْمَالِ وَ فِي أَمَالِيهِ عَنِ النَّبِيِّ ص فَقَالَ
شيخ «ابو جعفر محمد بن بابويه» در كتاب «ثواب الاعمال» و «امالى» به نقل از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آورده است:
وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً أَوْسَعَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْقَبْرَ مَسِيرَةَ أَرْبَعِ مِائَةِ عَامٍ وَ مَلَأَ جَمِيعَ ذَلِكَ مِسْكاً وَ عَنْبَرا
«هركس بیست و هفت روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند قبر او را به اندازهى چهارصد هزار سال حركت انسان وسعت داده و نيز آن را از مشك و عنبر آكنده مىكند.»
[منبع]و من عمل هذا اليوم زيارة مولانا أمير المؤمنين ع و قد روينا في أول ليلة من رجب زيارة عامة في الشهر كله فيزار مولانا علي ع بها أو بغيرها مما ذكرناه في كتاب مصباح الزائر فقد ذكرنا فيه زيارة تختص بهذا اليوم و عظيم فضله و أما الصلوات فيه فذكر شيخنا المفيد في الرسالة العزية صلاة يوم المبعث و قال إنها تصلى صلاة [صدر] النهار و قال الشيخ سلمان بن الحسن في كتاب البداية عند ذكر صلاة يوم المبعث إنها تصلى قبل الزوال فأحببت أن يكون عند العامل بذلك معرفة بهذه الحال و سيأتي في رواية ابن يعقوب الكليني أنه يصليها أي وقت شاء [يعني] من يوم المبعث و نحن نذكر منها عدة روايات و إن اتفقت في عدد الركعات فإنها تختلف في بعض المرادات فمن ذلك
يكى ديگر از اعمال اين روز، زيارت مولى امير مؤمنان-عليه السّلام-است. متن زيارتنامهى عمومى معصومان-عليهم السّلام-در طول اين ماه، در ضمن اعمال شب اول رجب گذشت. بنابراين، شايسته است انسان با آن زيارتنامه و يا زيارتنامههاى ديگر كه در كتاب «مصباح الزّائر» يادآور شدهايم، مولى على-عليه السّلام-را زيارت كند؛ زيرا ما در كتاب يادشده زيارت مخصوصى براى اين روز ذكر كرده و فضيلت عظيم آن را يادآور شدهايم.
أقول و ينبغي أن تزور سيدنا رسول الله ص و مولانا علي بن أبي طالب ع في يوم المبعث بالزيارتين اللتين ذكرناهما لهما ع في عمل اليوم السابع عشر من ربيع الأول من هذا الجزء أقول
شايسته است انسان در روز مبعث، سرورمان رسول خدا و مولى علىّ بن ابى طالب -عليهما السّلام-را با دو زيارتنامهاى كه در ضمن اعمال روز هفدهم ربيع الاول، در اين جلد از كتاب «اقبال الاعمال» يادآور شديم، زيارت كند.
[منبع]وَ مِنْ ذَلِكَ مَا رَوَيْنَاهُ أَيْضاً بِإِسْنَادِنَا إِلَى جَدِّي أَبِي جَعْفَرٍ الطُّوسِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِإِسْنَادِهِ إِلَى أَبِي الْقَاسِمِ بْنِ رُوحٍ رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ
نماز يادشده را جدّم «ابو جعفر طوسى» -رضى اللّه عنه-به اسناد خود از «ابو القاسم بن روح» -رحمة اللّه عليه-چنين نقل كرده است:
تُصَلِّي فِي هَذَا الْيَوْمِ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً تَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ وَ مَا تَيَسَّرَ مِنَ السُّوَرِ وَ تَتَشَهَّدُ وَ تُسَلِّمُ وَ تَجْلِسُ وَ تَقُولُ بَيْنَ كُلِّ رَكْعَتَيْنِ
در اين روز دوازده ركعت نماز بخوان، در هر ركعت سورهى «فاتحة الكتاب» و هر سورهاى را كه ميسر شد بخوان و بعد از گفتن تشهد و سلام بعد از هر دو ركعت در حال نشسته بگو:
(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً)
ستايش خدايى را كه هيچكس را به فرزندى برنگرفت و هيچ شريكى در فرمانروايى ندارد و از روى خوارى، هيچكس را به سرپرستى [امرى]نپذيرفته است و خدا را چنانكه بايد به بزرگى ياد كن.
يَا عُدَّتِي فِي مُدَّتِي وَ يَا صَاحِبِي فِي شِدَّتِي وَ يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي وَ يَا غِيَاثِي فِي رَغْبَتِي
اى اندوختهى من در طول عمرم، اى همدم من در حال سختى، [اى سرپرست نعمت من]، اى فريادرس من در خواستهام،
يَا نَجَاتِي فِي حَاجَتِي يَا حَافِظِي فِي غَيْبَتِي يَا كَالِئِي فِي وَحْدَتِي يَا أُنْسِي [أنيسي] فِي وَحْشَتِي
اى نجاتدهندهى من در حال نيازم، اى نگاهدار من در حال غيبتم [از وطن]، اى كسى كه در حال تنهايى و بىكسى از من نگاهدارى مىكنى، اى مونس من در حال هراس،
أَنْتَ السَّاتِرُ عَوْرَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ وَ أَنْتَ الْمُقِيلُ عَثْرَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ وَ أَنْتَ المنعش [المنفش] [الْمُنَفِّسُ] صَرْعَتِي فَلَكَ الْحَمْدُ
تويى پوشانندهى عيبم پس ستايش تو را و تويى درگذرنده از لغزشم پس ستايش تو را و تويى دستگير من در حال افتادگىام پس ستايش تو را،
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْتُرْ عَوْرَتِي وَ آمِنْ رَوْعَتِي
بر محمد و آل محمد درود فرست و عيبم را بپوشان و هراسم را ايمنىبخش و لغزشم را ناديده انگار
وَ أَقِلْنِي عَثْرَتِي وَ اصْفَحْ عَنْ جُرْمِي وَ تَجَاوَزْ عَنْ سَيِّئَاتِي (فِي أَصْحابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ)
و از گناهم چشمپوشى كن و از بدىهايم درگذر و جزو بهشتيان قرار ده، وعدهى راستى كه به آن وعده داده مىشوند.
فَإِذَا فَرَغْتَ مِنَ الصَّلَاةِ وَ الدُّعَاءِ قَرَأْتَ الْحَمْدَ وَ الْإِخْلَاصَ وَ الْمُعَوِّذَتَيْنِ وَ قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ وَ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ وَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ سَبْعَ مَرَّاتٍ ثُمَّ تَقُولُ سَبْعَ مَرَّاتٍ
و هنگامى كه نماز و دعاى يادشده را به پايان بردى، سورههاى «حمد»، «اخلاص»، دو سورهى «معوذتين»، «قُلْ يا أَيُّهَا اَلْكافِرُونَ»، «إِنّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ اَلْقَدْرِ» و «آية الكرسى» را هفت بار بخوان، آنگاه بگو هفت بار
لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ
ثُمَّ تَقُولُ سَبْعَ مَرَّاتٍ
سپس هفت بار بگو:
اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً
وَ تَدْعُو بِمَا أَحْبَبْتَ
بعد در هر مورد كه خواستى، دعا كن.
أقول و هذه الرواية مناسبة لما سلف و إنما بعض التعقيب مؤتلف و مختلف و من ذلك ما روينا بإسنادنا إلى شيخنا المفيد رحمه الله من كتاب المقنعة فقال باب صلاة يوم المبعث و هو اليوم السابع و العشرين من رجب بعث الله عز و جل فيه نبيه محمدا ص فعظمه و شرفه و قسم فيه جزيل الثواب و آمن فيه من عظيم العقاب
اين روايت با روايت گذشته [منقول از «ابو القاسم بن روح» -رحمه اللّه-] سازگار است و تعقيب اين دو نماز نيز در برخى موارد يكسان است و در برخى موارد با هم متفاوت هستند. شيخ «مفيد» -رحمه اللّه-در كتاب «المقنعه» آورده است: باب نماز روز بعثت؛ يعنى روز بيست و هفتم رجب، كه خداوند-عزّ و جلّ-پيامبر ما حضرت محمد-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-را در آن به پيامبرى برانگيخت و آن روز را بزرگ و گرامى داشته و پاداش بزرگ و فراوان در آن تقسيم كرد و از عذاب بزرگ ايمن گردانيد.
فَوَرَدَ عَنْ آلِ الرَّسُولِ ص
از اينرو، از خاندان رسول-صلّى اللّه عليه و آله و عليهم-وارد شده است:
أَنَّهُ مَنْ صَلَّى فِيهِ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ وَ سُورَةَ يس فَإِذَا فَرَغَ مِنْهَا جَلَسَ فِي مَكَانِهِ
هركس در اين روز دوازده ركعت نماز-در هر ركعت سورهى «فاتحة الكتاب» و «يس» بخواند و هرگاه نماز را به پايان برد، در جاى خود بنشيند،
ثُمَّ قَرَأَ أُمَّ الْكِتَابِ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ وَ سُورَةَ الْإِخْلَاصِ وَ الْمُعَوِّذَتَيْنِ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ ثُمَّ قَالَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ
سپس «امّ الكتاب» ؛ (سورهى حمد) و سورهى «اخلاص» و دو سورهى «معوذتين» ، هركدام را چهار بار بخواند و آنگاه بگويد چهار بار :
الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ
ثُمَّ قَالَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ
سپس بگويد چهار بار :
سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً
ثُمَّ يَدْعُو فَلَا يَدْعُو بِشَيْءٍ إِلَّا اسْتُجِيبَ لَهُ إِلَّا أَنْ يَدْعُوَ فِي جَائِحَةِ قَوْمٍ أَوْ قَطِيعَةِ رَحِمٍ
، سپس دعا كند. در مورد هر چيز دعا كند، دعاى او به اجابت مىرسد، مگر آنكه مصيبت بنيانكن را براى عدهاى بخواهد و يا دربارهى قطع ارتباط با خويشاوندان دعا كند.
وَ ذَكَرَ شَيْخُنَا الْمُفِيدُ فِي كِتَابِ التَّوَارِيخِ الشَّرْعِيَّةِ
«شيخ مفيد» در كتاب «التواريخ الشرعيّة»
مِثْلَ هَذِهِ الصَّلَاةِ عَلَى السَّوَاءِ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ فِي آخِرِهَا فَإِذَا فَرَغَ مِنْ هَذِهِ الصَّلَاةِ قَرَأَ
نماز گذشته را درست به صورت ياد شده در كتاب «المقنعه» آورده جز اينكه پس از نماز مىگويد: وقتى نمازگزار نماز را به پايان رساند،
فِي عَقِيبِهَا فَاتِحَةَ الْكِتَابِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ الْمُعَوِّذَاتِ الثَّلَاثَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ وَ قَالَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ
در تعقيب آن سوره «فاتحة الكتاب» را سه بار و دو سورهى معوّذتين را چهار بار بخواند و آنگاه بگويد چهار بار :
سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ
وَ قَالَ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ
و بعد بگويد چهار بار
اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً
ثُمَّ دَعَا اسْتُجِيبَ لَهُ فِي كُلِّ مَا يَدْعُو بِهِ إِلَّا أَنْ يَدْعُوَ بِجَائِحَةِ قَوْمٍ أَوْ قَطِيعَةِ رَحِمٍ
سپس دعا كند. در مورد هر چيز كه دعا كند، دعاى او به اجابت مىرسد، مگر اينكه مصيبت بنيانكن را براى عدهاى بخواهد و يا دربارهى قطع ارتباط با خويشاوندان دعا كند.
[منبع]وَ رَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الطِّرَازِيُّ بِإِسْنَادِهِ إِلَى أَبِي عَلِيِّ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ يَسَارٍ قَالَ
شيخ «مفيد» در كتاب «التواريخ الشرعيّة» آورده است: «محمد بن على طرازى» به سند خود از «ابو على بن اسماعيل بن يسار» نقل كرده است:
لَمَّا حُمِلَ مُوسَى ع إِلَى بَغْدَادَ وَ كَانَ ذَلِكَ فِي رَجَبٍ سَنَةَ تِسْعٍ وَ سَبْعِينَ وَ مِائَةٍ دَعَا بِهَذَا الدُّعَاءِ وَ هُوَ مِنْ مَذْخُورِ أَدْعِيَةِ رَجَبٍ
زمانى كه حضرت موسى بن جعفر-عليهما السّلام-را در رجب سال 179 ه. ق به «بغداد» بردند، آن حضرت اين دعا را خواند و اين دعا از دعاهاى اندوخته و نهانى ماه رجب است
وَ كَانَ ذَلِكَ يَوْمَ السَّابِعِ وَ الْعِشْرِينَ مِنْهُ يَوْمَ الْمَبْعَثِ صَلَّى اللَّهُ عَلَى الْمَبْعُوثِ فِيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ وَ هُوَ هَذَا الدُّعَاءُ
و آن روز، روز بيست و هفتم رجب و روز مبعث-درود و سلام خداوند بر كسى كه در آن روز به پيامبرى برانگيخته شد و بر خاندان او! -بود. دعاى يادشده به اين صورت بود:
يَا مَنْ أَمَرَ بِالْعَفْوِ وَ التَّجَاوُزِ وَ ضَمِنَ نَفْسَهُ الْعَفْوَ وَ التَّجَاوُزَ
اى خدايى كه دستور به عفو و گذشت داده و خود عفو و گذشت را ضمانت نمودهاى،
يَا مَنْ عَفَا وَ تَجَاوَزَ اعْفُ عَنِّي وَ تَجَاوَزْ يَا كَرِيمُ
اى خدايى كه عفو و گذشت مىنمايى، عفو كن و از من درگذر اى كريم.
اللَّهُمَّ وَ قَدْ أَكْدَى الطَّلَبُ وَ أَعْيَتِ الْحِيلَةُ وَ الْمَذْهَبُ وَ دَرَسَتِ الْآمَالُ وَ انْقَطَعَ الرَّجَاءُ إِلَّا مِنْكَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ
خدايا، درخواستها جز از تو-كه يگانهاى و شريكى براى تو نيست-به نوميدى و چارهجويىها و راه و روشها به رنجورى و ناتوانى انجاميده و آرزوها به پايان آمده و اميدها قطع شده است.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَجِدُ سُبُلَ الْمَطَالِبِ إِلَيْكَ مُشْرَعَةً وَ مَنَاهِلَ الرَّجَاءِ لَدَيْكَ مُتْرَعَةً
خدايا، راههاى درخواستها به درگاهت را گشوده و سرچشمههاى اميد را در نزد تو لبريز
وَ أَبْوَابَ الدُّعَاءِ لِمَنْ دَعَاكَ مُفَتَّحَةً وَ الِاسْتِعَانَةَ لِمَنِ اسْتَعَانَ بِكَ مُبَاحَةً
و درهاى دعا براى دعاكنندگان به درگاهت را باز و يارى خواستن را براى يارىخواهان از تو آزاد مىيابم
وَ أَعْلَمُ أَنَّكَ لِدَاعِيكَ بِمَوضِعِ إِجَابَةٍ وَ لِلصَّارِخِ إِلَيْكَ بِمَرْصَدِ إِغَاثَةٍ
و آگاهم كه تو براى دعاكنندگان در جايگاه اجابت و براى فريادكنندگان در كمين يارىگرى هستى
وَ أَنَّ فِي اللَّهْفِ إِلَى جُودِكَ وَ الضَّمَانِ بِعِدَتِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الْبَاخِلِينَ وَ مَنْدُوحَةً عَمَّا فِي أَيْدِي الْمُسْتَأْثِرِينَ
و دريغ خوردن و درخواست از بخشش تو و در زير ضمانت وعدهى تو قرار گرفتن، جانشين بخل بخيلان و گسترهاى در عوض عطاهاى كسانى است كه خود را بر ديگران مقدم مىدارند
وَ أَنَّكَ لَا تَحْجُبُ عَنْ خَلْقِكَ إِلَّا أَنْ تَحْجُبَهُمُ [تحتجب] الْأَعْمَالُ [الآمال] دُونَكَ
و اينكه تو از آفريدههايت در پرده نيستى مگر آنكه اعمال [آرزوها]ى آنان، آنان را از تو بپوشد
وَ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ أَفْضَلَ زَادِ الرَّاحِلِ إِلَيْكَ عَزْمُ إِرَادَةٍ يَخْتَارُكَ بِهَا وَ قَدْ نَاجَاكَ بِعَزْمِ الْإِرَادَةِ قَلْبِي
و نيز قطعا مىدانم كه برترين توشه براى كسى كه آهنگ كوچ به سوى تو را دارد، ارادهى آهنينى است كه تو را بدان برگزيند و اكنون دلم با چنين ارادهى آهنين با تو در راز و نياز است
وَ أَسْأَلُكَ بِكُلِّ دَعْوَةٍ دَعَاكَ بِهَا رَاجٍ بَلَّغْتَهُ أَمَلَهُ أَوْ صَارِخٌ إِلَيْكَ أَغَثْتَ صريخته [صَرْخَتَهُ] أَوْ مَلْهُوفٌ مَكْرُوبٌ فَرَّجْتَ كَرْبَهُ
و به همهى دعاهايى كه اميدداران را بدان خوانده و تو به آرزويشان رساندهاى، يا كسانى از تو فريادخواهى كردهاند و تو به فريادشان رسيدى، يا اندوه ستمديدگان و اندوهگينان را زدودهاى،
أَوْ مُذْنِبٌ خَاطِئٌ غَفَرْتَ لَهُ أَوْ مُعَافًى أَتْمَمْتَ نِعْمَتَكَ عَلَيْهِ
يا گناهكار خطاكارى را آمرزيدهاى، يا نعمت خويش را بر تندرستى تمام كردهاى،
أَوْ فَقِيرٌ أَهْدَيْتَ غِنَاكَ إِلَيْهِ وَ لِتِلْكَ الدَّعْوَةِ عَلَيْكَ حَقٌّ وَ عِنْدَكَ مَنْزِلَةٌ
يا بىنيازىات را به نادارى روانه ساختهاى و براى اين دعاها حقى بر تو است و در نزد تو از منزلتى برخوردار است،
إِلَّا صَلَّيْتَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ قَضَيْتَ حَوَائِجِي حَوَائِجَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ
از تو درخواست مىكنم كه بر محمد و آل محمد درود فرستى و همهى خواستههاى من اعم از حوايج دنيا و آخرتم را برآورده سازى
وَ هَذَا رَجَبٌ الْمُرَجَّبُ [الْمُكَرَّمُ] الَّذِي أَكْرَمْتَنَا بِهِ أَوَّلُ أَشْهُرِ الْحُرُمِ أَكْرَمْتَنَا بِهِ مِنْ بَيْنِ الْأُمَمِ يَا ذَا الْجُودِ وَ الْكَرَمِ
و اين ماه والا و گرامى رجب است كه ما را با آن گرامى داشتهاى و اولين ماه از ماههاى حرام است كه ما را از ميان امت بدان بزرگ داشتهاى، اى صاحب بخشش و كرم،
فَنَسْأَلُكَ بِهِ وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذِي خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فِي ظِلِّكَ فَلَا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلَى غَيْرِكَ
پس به حق آن و به اسم اعظم اعظم اعظم و والاترين و گرامىترين اسم تو كه آن را آفريدى و در سايهى تو قرار گرفته و هرگز از آنجا به سوى ديگرى بيرون نمىآيد، درخواست مىكنيم
أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّاهِرِينَ وَ تَجْعَلَنَا مِنَ الْعَامِلِينَ فِيهِ بِطَاعَتِكَ وَ الْآمِلِينَ فِيهِ بِشَفَاعَتِكَ
كه بر حضرت محمد و خاندان پاك او درود فرستى و ما را در اين ماه از عملكنندگان به طاعتت و آرزومندان شفاعتت قرار دهى.
اللَّهُمَّ وَ اهْدِنَا إِلَى سَوَاءِ السَّبِيلِ وَ اجْعَلْ مَقِيلَنَا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقِيلٍ فِي ظِلٍّ ظَلِيلٍ
خدايا، ما را به راه راستى رهنمون كن و آسايشگاه ما را در نزد خود و در زير سايهى گستردهات، بهترين آسايشگاه قرار ده،
فَإِنَّكَ حَسْبُنَا (وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ) وَ السَّلَامُ عَلَى عِبَادِهِ الْمُصْطَفَيْنَ وَ صَلَاتُهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ
زيرا تو براى ما كافى هستى و چه كارگزار خوبى! و سلام و درود بر همهى بندگان برگزيدهى خدا.
اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي يَوْمِنَا هَذَا الَّذِي فَضَّلْتَهُ وَ بِكَرَامَتِكَ جَلَّلْتَهُ
خدايا، اين روز را كه برترى داده و به كرامت خويش بزرگ داشتهاى
وَ بِالْمَنْزِلِ الْعَظِيمِ الْأَعْلَى أَنْزَلْتَهُ صَلِّ عَلَى مَنْ فِيهِ إِلَى عِبَادِكَ أَرْسَلْتَهُ وَ بِالْمَحِلِّ الْكَرِيمِ أَحْلَلْتَهُ
و در نزد خود به جايگاه بزرگ و برتر نشاندهاى، بر ما مبارك گردان و كسى كه او را در اين روز به سوى بندگانت گسيل داشته و در جايگاه گرامى قرار دادهاى، درود فرست.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ صَلَاةً دَائِمَةً تَكُونُ لَكَ شُكْراً وَ لَنَا ذُخْراً وَ اجْعَلْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا يُسْراً
خدايا، بر او درود فرست، درود پيوستهاى كه سپاسگزارى به درگاه تو و توشهاى براى ما باشد و كار ما را آسان گردان
وَ اخْتِمْ لَنَا بِالسَّعَادَةِ إِلَى مُنْتَهَى آجَالِنَا وَ قَدْ قَبِلْتَ الْيَسِيرَ مِنْ أَعْمَالِنَا وَ بَلِّغْنَا [بلغتنا] بِرَحْمَتِكَ أَفْضَلَ آمَالِنَا
و تا منتهاى سرآمد عمرمان با نيكبختى به پايان بر، در حالى كه اعمال اندك ما را پذيرفته و به رحمت خويش ما را به برترين آرزوهايمان برسان،
إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ
به راستى كه تو بر هر چيز توانايى و درود و سلام خداوند بر حضرت محمد و خاندان او.
[منبع]وَ مِنَ [الصلاة] الدَّعَوَاتِ الَّتِي نَذْكُرُهَا فِي الْيَوْمِ السَّابِعِ وَ الْعِشْرِينَ مِنْ رَجَبٍ
يكى از دعاهاى روز بيست و هفتم ماه رجب، دعاى زير است:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِالنَّجْلِ الْأَعْظَمِ فِي هَذَا الْيَوْمِ مِنَ الشَّهْرِ الْمُعَظَّمِ وَ الْمُرْسَلِ الْمُكَرَّمِ
خدايا، به مولود [تجلّى]اعظم تو در اين روز از ماه گرامى و به رسول مكرم، از تو درخواست مىكنم
أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا مَا أَنْتَ بِهِ مِنَّا أَعْلَمُ يَا مَنْ يَعْلَمُ وَ لَا يُعْلَمُ
كه بر محمد و آل محمد درود فرستى و آنچه را كه تو از ما بدان آگاهترى بيامرزى، اى كسى كه مىدانى و ما نمىدانيم.
اللَّهُمَّ وَ بَارِكْ لَنَا فِي يَوْمِنَا هَذَا الَّذِي بِشَرَفِ الرِّسَالَةِ فَضَّلْتَهُ وَ بِكَرَامَتِكَ أَجْلَلْتَهُ [حللته] وَ بِالْمَحَلِّ الشَّرِيفِ أَحْلَلْتَهُ
خدايا، اين روز را كه آن را با شرافت رسالت برترى داده و با كرامت خويش بزرگ داشته و به جايگاه شريف نشاندهاى، براى ما فرخنده گردان.
اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ بِالْمَبْعَثِ الشَّرِيفِ وَ السَّيِّدِ اللَّطِيفِ وَ الْعُنْصُرِ الْعَفِيفِ
خدايا، ما به حق مبعث شريف و سرور لطيف و نژاد پاكدامن از تو درخواست مىكنيم
أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ [آله] وَ أَنْ تَجْعَلَ أَعْمَالَنَا فِي هَذَا الْيَوْمِ وَ فِي سَائِرِ الْأَيَّامِ مَقْبُولَةً
كه بر محمد و آل محمد درود فرستى و اعمال ما را در اين روز و روزهاى ديگر پذيرفته
وَ ذُنُوبَنَا مَغْفُورَةً وَ قُلُوبَنَا بِحُسْنِ الْقَبُولِ مَسْرُورَةً وَ أَرْزَاقَنَا بِالْيُسْرِ مَدْرُورَةً
و گناهان ما را آمرزيده و دلهاى ما را به واسطهى پذيرش نيك شادمان و روزىهاى ما را از راه آسان و فراوان بگردانى.
اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَرَى وَ لَا تُرَى وَ أَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى وَ أَنَّ إِلَيْكَ الرُّجْعَى
خدايا، تو مىبينى و ديده نمىشوى، در حالى كه در تماشاگاه برتر قرار دارى و بازگشت
وَ الْمُنْتَهَى وَ لَكَ الْمَمَاتُ وَ الْمَحْيَا وَ أَنَّ لَكَ الْآخِرَةَ وَ الْأُولَى
و منتهاى هر چيز به سوى تو است و مرگ و زندگانى و آخرت و دنيا از آن تو است.
اللَّهُمَّ إِنَّا نَعُوذُ بِكَ (أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى) وَ أَنْ نَأْتِيَ مَا عَنْهُ تَنْهَى
خدايا، به تو پناه مىبريم از اينكه خوار و يا رسوا گرديم و آنچه را از آن نهى كردهاى به جا آوريم.
اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ الْخَيْرَ بِرَحْمَتِكَ وَ نَسْتَعِيذُكَ مِنَ النَّارِ فَأَنْقِذْنَا مِنْهَا بِقُدْرَتِكَ
خدايا، ما به رحمت تو، بهشت [خير]را از تو خواهانيم و از آتش جهنم به تو پناه مىبريم؛ پس به قدرت خود ما را رهايى [پناه]ده
وَ نَسْأَلُكَ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ فَارْزُقْنَا بِعِزَّتِكَ
و حورعين بهشتى را از تو درخواست مىكنيم، پس به عزت خود روزى ما كن
وَ اجْعَلْ أَوْسَعَ أَرْزَاقِنَا عِنْدَ كِبَرِ سِنِّنَا وَ أَحْسَنَ أَعْمَالِنَا عِنْدَ اقْتِرَابِ آجَالِنَا
و گستردهترين روزىها را در روزهاى سالخوردگى ما و بهترين اعمال ما را به هنگام نزديكى سرآمد عمر ما قرار ده
وَ أَطِلْ فِي طَاعَتِكَ وَ مَا يُقَرِّبُ إِلَيْكَ وَ يُحْظِي عِنْدَكَ وَ يُزْلِفُ لَدَيْكَ أَعْمَارَنَا
و عمرهاى ما را در راه انجام طاعتت و آنچه ما را به تو نزديك گردانيده و در نزد تو بهرهمند ساخته و منزلت مىبخشد، طولانى گردان
وَ أَحْسِنْ فِي جَمِيعِ أَحْوَالِنَا وَ أُمُورِنَا مَعْرِفَتَنَا وَ لَا تَكِلْنَا إِلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ
و در همهى حالات و امور، شناخت ما را نيك گردان و ما را به هيچيك از آفريدههايت وامگذار
وَ تَفَضَّلْ عَلَيْنَا بِجَمِيعِ حَوَائِجِنَا لِلدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ
و همهى خواستههاى دنيوى و اخروى ما را به ما تفضل كن
وَ ابْدَأْ بِآبَائِنَا وَ أُمَّهَاتِنَا وَ جَمِيعِ إِخْوَانِنَا الْمُؤْمِنِينَ فِي جَمِيعِ مَا سَأَلْتُكَ [سألناك] لِأَنْفُسِنَا يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
و تمام آنچه را كه از تو براى خود درخواست نموديم، نخست به پدران، مادران و همهى برادران مؤمن ما ارزانى دار، اى مهربانترين مهربانان.
اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ وَ مُلْكِكَ الْقَدِيمِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
خدايا، به اسم بزرگ و فرمانروايى ديرينهات از تو درخواست مىكنيم كه بر محمد و آل محمد درود فرستى
وَ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا الذَّنْبَ الْعَظِيمَ إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذَّنْبَ الْعَظِيمَ إِلَّا الْعَظِيمُ
و گناه بزرگ ما را بيامرزى، زيرا جز بزرگ نمىتواند گناه بزرگ را بيامرزد.
اللَّهُمَّ وَ هَذَا رَجَبٌ الْمُكَرَّمُ الَّذِي أَكْرَمْتَنَا بِهِ أَوَّلُ أَشْهُرِ الْحُرُمِ أَكْرَمْتَنَا بِهِ مِنْ بَيْنِ الْأُمَمِ
خدايا، اين ماه، ماه گرامى رجب است كه ما را بدان بزرگ داشتهاى و اولين ماه از ماههاى حرام است كه از ميان امتها ما را با آن گرامى داشتهاى،
فَلَكَ الْحَمْدُ يَا ذَا الْجُودِ وَ الْكَرَمِ
پس سپاس تو را اى صاحب بخشش و كرم.
اللَّهُمَّ فَإِنَّا نَسْأَلُكَ بِهِ وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذِي خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فِي مُلْكِكَ فَلَا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلَى غَيْرِكَ
خدايا، پس به حق آن و به آن اسم اعظم اعظم و شكوهمندترين و گرامىترين اسم تو كه آفريدى و در فرمانروايى تو آرام گرفت و هرگز از سوى تو به سوى غير بيرون نمىآيد،
فَأَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّاهِرِينَ وَ أَنْ تَجْعَلَنَا مِنَ الْعَامِلِينَ فِيهِ بِطَاعَتِكَ وَ الْآمِنِينَ فِيهِ بِرِعَايَتِكَ
درخواست مىكنيم كه بر حضرت محمد و خاندان پاك او درود فرستى و ما را در اين ماه از عملكنندگان به طاعتت و نيز به نگاهدارى خود ما را از ايمنىيافتگان قرار دهى.
اللَّهُمَّ وَ اهْدِنَا إِلَى سَوَاءِ السَّبِيلِ وَ اجْعَلْ مَقِيلَنَا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقِيلٍ فِي ظِلٍّ ظَلِيلٍ وَ مُلْكٍ جَزِيلٍ فَإِنَّكَ حَسْبُنَا (وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ)
خدايا، ما را به راه راست رهنمون كن و آسايشگاه ما را در نزد و در زير سايهى فراگير و فرمانروايى بزرگ و گستردهات، بهترين آسايشگاه قرار ده؛ زيرا تو براى ما كافى هستى و چه كارگزار خوبى!
اللَّهُمَّ أَقْلِبْنَا مُفْلِحِينَ مُنْجِحِينَ غَيْرَ مَغْضُوبٍ عَلَيْنَا وَ لَا ضَالِّينَ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
خدايا، ما را رستگار و كامياب و بىآنكه بر ما خشم بگيرى و يا دچار گمراهى شويم، بازگردان. به رحمتت اى مهربانترين مهربانان.
ثُمَّ اسْجُدْ وَ قُلْ مِائَةَ مَرَّةٍ
سپس سجده كن و در حال سجده صد بار بگو :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانِي لِمَعْرِفَتِهِ وَ خَصَّنِي بِوَلَايَتِهِ وَ وَفَّقَنِي لِطَاعَتِهِ شُكْراً شُكْراً
ستايش خدا را كه ما را به شناخت او رهنمون گرديد و به پذيرش ولايتش اختصاص داد و به اطاعت از خود موفق نمود. سپاس سپاس!
وَ اسْأَلْ حَاجَتَكَ وَ ادْعُ بِمَا تَشَاء
آنگاه حاجتت را از خدا بخواه و در هر مورد خواستى، دعا كن.
[منبع]وَجَدْنَاهُ فِي مَفَاوِزِ السَّلَامَةِ وَ كَرَامَةِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَرْوِيّاً عَنِ النَّبِيِّ ص قَالَ
در برخى كتابهاى دربردارندهى رستگارىهاى سلامتبخش و كرامتهاى روز قيامت، به نقل از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آمده است:
وَ مَنْ صَلَّى فِي اللَّيْلَةِ الثَّامِنَةِ وَ الْعِشْرِينَ مِنْ رَجَبٍ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ مَرَّةً وَ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى عَشْرَ مَرَّاتٍ وَ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ عَشْرَ مَرَّاتٍ
هركس در شب بيست و هشتم رجب دوازده ركعت نماز-در هر ركعت «فاتحة الكتاب» یک بار و سورهى «سَبِّحِ اِسْمَ رَبِّكَ اَلْأَعْلَى» ده بار و سورهى «إنّا أنزلنه» ده بار-بخواند
فَإِذَا فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ صَلَّى عَلَى النَّبِيِّ ص مِائَةَ مَرَّةٍ وَ اسْتَغْفَرَ اللَّهَ تَعَالَى مِائَةَ مَرَّةٍ كَتَبَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ لَهُ ثَوَابَ عِبَادَةِ الْمَلَائِكَة
و پس از آنكه نماز را به پايان برد صد بار بر پيامبر-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-صلوات بفرستد و صد بار به درگاه خدا استغفار كند، خداوند سبحان پاداش عبادت فرشتگان را براى او مىنويسد.
[منبع]