ما این روایات مربوط به اعمال مستحبی روزانه را
از کتاب اقبال الاعمال اثر سید بن طاووس صرفا "نقل" میکنیم .
پیشنهاد ما این است که شما خواننده ی گرامی لطفا برای عمل به این روایات از مرجع تقلید خود استفتا کرده و از ایشان اجازه بگیرید
برای دیدن یک سری نکات مهم اینجا کلیک کنید
مِنْ رِوَايَةِ سَلْمَانَ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ عَنِ النَّبِيِّ ص
در بخش مربوط به نيمهى رجب از روايت «سلمان» -رضوان اللّه عليه-به نقل از پيامبر اكرم -صلوات اللّه عليه و آله-آمده است:
وَ هِيَ وَ صَلِّ فِي وَسَطِ الشَّهْرِ عَشْرَ رَكَعَاتٍ تَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَ قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَإِذَا سَلَّمْتَ فَارْفَعْ يَدَيْكَ إِلَى السَّمَاءِ وَ قُلْ
«در وسط اين ماه ده ركعت-در هر ركعت، «فاتحة الكتاب» و سورهى «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» و «قُلْ يا أَيُّهَا اَلْكافِرُونَ» سه بار-بخوان و بعد از سلام، دستهايت را به سوى آسمان بلند كن و بگو:
لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ (لا شَرِيكَ لَهُ) (لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ)
معبودى جز خدا نيست، يگانه است و شريكى ندارد، فرمانروايى و ستايش از آن او است،
يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ هُوَ حَيٌّ لَا يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
زنده مىكند و مىميراند و او زندهاى است كه هرگز نمىميرد و خير و خوبى به دست او است و بر هر چيز توانا است،
إِلَهاً وَاحِداً أَحَداً صَمَداً فَرْداً لَمْ يَتَّخِذْ (صاحِبَةً وَ لا وَلَداً)
معبودى يگانه، بىهمتا، بىنياز و تك كه هيچكس را به همسرى و فرزندى برنگزيده است.
ثُمَّ امْسَحْ بِهِمَا وَجْهَك
سپس صورت خود را با دستانت لمس کن.
[منبع]مَرْوِيَّةٌ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّهُ قَالَ
در حديثى از امام صادق-عليه السّلام-آمده است:
دَخَلَ عَدِيُّ بْنُ ثَابِتٍ الْأَنْصَارِيُّ عَلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع فِي يَوْمِ النِّصْفِ مِنْ رَجَبٍ وَ هُوَ يُصَلِّي
عدىّ بن ثابت انصارى» در روز نيمهى ماه رجب به محضر امير مؤمنان-عليه السّلام-وارد شد. حضرت مشغول نماز بود.
فَلَمَّا سَمِعَ حِسَّهُ أَوْمَى بِيَدِهِ إِلَى خَلْفِهِ أَنْ قِفْ قَالَ عَدِيٌّ فَوَقَفْتُ فَصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ لَمْ نَرَ أَحَداً صَلَّاهَا قَبْلَهُ وَ لَا بَعْدَهُ فَلَمَّا سَلَّمَ بَسَطَ يَدَهُ وَ قَالَ
وقتى احساس كرد كه «عدىّ» آمده است، با دست خود به او اشاره كرد كه بايست. «عدىّ» مىگويد: ماندم. حضرت چهار ركعت نماز خواند، كه هرگز نه پيش و نه بعد از آن كسى را نديده بودم كه چنان نماز بخواند. بعد از سلام، دستهايش را به سوى آسمان گشود و گفت:
اللَّهُمَّ يَا مُذِلَّ كُلِّ جَبَّارٍ وَ يَا مُعِزَّ الْمُؤْمِنِينَ
خداوندا، اى خواركنندهى همهى سركشان و سرافرازكنندهى مؤمنان،
أَنْتَ كَهْفِي حِينَ تُعْيِينِي الْمَذَاهِبُ
تويى پناهگاه من آنگاه كه راه و روشهاى گوناگون خستهام مىكنند
وَ أَنْتَ بَارِئُ خَلْقِي رَحْمَةً بِي وَ قَدْ كُنْتَ عَنْ خَلْقِي غَنِيّاً
و تويى آفرينندهى من از روى مهربانى بر من، در حالى كه از آفرينش من بىنياز بودى
وَ لَوْ لَا رَحْمَتُكَ لَكُنْتُ مِنَ الْهَالِكِينَ وَ أَنْتَ مُؤَيِّدِي بِالنَّصْرِ عَلَى أَعْدَائِي
و اگر رحمت تو نبود، قطعا از نابودشوندگان بودم و تويى نيروبخش من با يارى كردن من عليه دشمنانم
وَ لَوْ لَا نَصْرُكَ إِيَّايَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحِينَ [المقبوحين]
و اگر يارى تو نبود، قطعا از رسوايان [زشتان]بودم،
يَا مُرْسِلَ الرَّحْمَةِ مِنْ مَعَادِنِهَا وَ مُنْشِئَ الْبَرَكَةِ مِنْ مَوَاضِعِهَا
اى گسيلدارندهى رحمت از معادن خاص آن و پديدآورندهى بركت از جايگاههاى ويژهى آن،
يَا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالشُّمُوخِ وَ الرِّفْعَةِ فَأَوْلِيَاؤُهُ بِعِزِّهِ يَتَعَزَّزُونَ
اى خدايى كه خويشتن را به بلندى و رفعت اختصاص دادهاى و از اينرو، دوستانت به سربلندى تو سربلنداند
[وَ] يَا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوكُ نِيرَ الْمَذَلَّةِ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ [أَعْنَاقِهَا] فَهُمْ مِنْ سَطَوَاتِهِ خَائِفُونَ
و اى خدايى كه پادشاهان در برابر تو يوغ خوارى بر گردن نهادهاند و از سختگيرىهاى تو هراسانند.
أَسْأَلُكَ بِكَيْنُونَتِكَ الَّتِي اشْتَقَقْتَهَا مِنْ كِبْرِيَائِكَ
از تو درخواست مىكنم به هستى تو كه از بزرگمنشىات كه از سربلندىات برگرفته شده است
وَ أَسْأَلُكَ بِكِبْرِيَائِكَ الَّتِي اشْتَقَقْتَهَا مِنْ عِزَّتِكَ
و به سرافرازىات كه به [وسيلهى]آن بر عرش استيلا پيدا كرده
وَ أَسْأَلُكَ بِعِزَّتِكَ الَّتِي اسْتَوَيْتَ بِهَا عَلَى عَرْشِكَ فَخَلَقْتَ بِهَا جَمِيعَ خَلْقِكَ فَهُمْ لَكَ مُذْعِنُونَ
و همهى آفريدهها را با آن آفريدهاى و از اينرو، همه تسليم و فرمانبر تواند،
أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ
كه بر حضرت محمد و اهل بيت او درود فرستى.
قَالَ ثُمَّ تَكَلَّمَ بِشَيْءٍ خَفِيَ عَنِّي ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَيَّ فَقَالَ يَا عَدِيُّ أَ سَمِعْتَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَ حَفِظْتَ قُلْتُ نَعَمْ
سپس سخنانى را به صورت آهسته گفت كه من نفهميدم، آنگاه رو به من نمود و فرمود: اى عدىّ، آيا شنيدى؟ عرض كردم: بله.
قَالَ وَيْحَكَ احْفَظْهُ وَ أَعْرِبْهُ فَوَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّ وَ نَصَبَ الْكَعْبَةَ
فرمود: آيا حفظ كردى؟ عرض كردم: بله. فرمود: رحمت خدا بر تو! حفظ كن و درست حفظ كن. سوگند به خدايى كه هسته را شكافت و كعبه را نصب كرد
وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ مَا هُوَ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ وَ لَا دَعَا بِهِ مَكْرُوبٌ إِلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كُرْبَتَه
و انسان را آفريد، اين دعا نزد هيچيك از اهل زمين نيست و هيچ شخص اندوهناكى آن را نمىخواند جز آنكه خداوند ناراحتى و اندوه او را برطرف مىكند.
[منبع]بِإِسْنَادٍ مُتَّصِلٍ إِلَى النَّبِيِّ ع
به سند متصل از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آمده است:
أَنَّ مَنْ صَلَّى فِي النِّصْفِ مِنْ رَجَبٍ يَوْمَ خَمْسَةَ عَشَرَ عِنْدَ ارْتِفَاعِ النَّهَارِ خَمْسِينَ رَكْعَةً يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ مَرَّةً وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ مَرَّةً وَ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مَرَّةً وَ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَرَّةً
هركس در روز نيمه (پانزدهم) ماه رجب هنگام بالا آمدن آفتاب پنجاه ركعت نماز-در هر ركعت فاتحة الكتاب، «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» ، «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ اَلْفَلَقِ» و «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ اَلنّاسِ» هركدام را یک بار-بخواند،
خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ وَ حُشِرَ مِنْ قَبْرِهِ مَعَ الشُّهَدَاءِ وَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَعَ النَّبِيِّينَ وَ لَا يُعَذَّبُ فِي الْقَبْرِ وَ يُرْفَعُ عَنْهُ ضِيقُ الْقَبْرِ وَ ظُلْمَتُهُ وَ قَامَ مِنْ قَبْرِهِ وَ وَجْهُهُ يَتَلَأْلأ
همانند روزى كه از مادر زاده شده، از گناهانش بيرون مىآيد و هنگام بيرون آمدن از قبر، با شهيدان محشور مىگردد و همراه با پيامبران وارد بهشت مىشود و در قبر عذاب نمىشود و تنگى و تاريكى قبر از او برداشته مىشود و در حالى كه چهرهاش از نور مىدرخشد، از قبر برمىخيزد
[منبع]... فَقُلْتُ لَهُ كَيْفَ ذَلِكَ يَا ابْنَ الصَّادِقِينَ فَقَالَ لِي يَا أُمَّ دَاوُدَ قَدْ دَنَا الشَّهْرُ الْحَرَامُ الْعَظِيمُ شَهْرُ رَجَبٍ
... عرض كردم: اين دعا چگونه است اى پسر راستگويان! فرمود: اى امّ داوود، ماه حرام بزرگ، ماه رجب نزديك شده است
وَ هُوَ شَهْرٌ مَسْمُوعٌ فِيهِ الدُّعَاءُ شَهْرُ اللَّهِ الْأَصَمُّ فَصُومِي الثَّلَاثَةَ الْأَيَّامَ الْبِيضَوَ هُوَ يَوْمُ الثَّالِثَ عَشَرَ وَ الرَّابِعَ عَشَرَ وَ الْخَامِسَ عَشَرَ
و اين ماه، ماهى است كه دعا در آن به اجابت مىرسد و اين ماه، ماه اصمّ خدا است. بنابراين، سه روز ايام بيض، يعنى روزهاى سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم اين ماه را روزه بدار
وَ اغْتَسِلِي فِي يوم [الْيَوْمِ] الْخَامِسَ عَشَرَ وَقْتَ الزَّوَالِ وَ صَلِّي الزَّوَالَ ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ
و در روز پانزدهم هنگام ظهر غسل كن و هشت ركعت نافلهى ظهر را بخوان.»
وَ فِي إِحْدَى الرِّوَايَاتِ وَ تحسني [تُحْسِنِينَ] قُنُوتَهُنَّ وَ رُكُوعَهُنَّ وَ سُجُودَهُنَّ ثُمَّ صَلِّي الظُّهْرَ وَ تَرْكَعِينَ بَعْدَ الظُّهْرِ وَ تَقُولِينَ بَعْدَ الرَّكْعَتَيْنِ
در برخى از روايات در اينجا آمده است: «و قنوت و ركوع و سجدهى آنها را به خوبى بهجا آور.» ، سپس نماز ظهر را بخوان و بعد از آن دو ركعت نماز بخوان و بعد از اين دو ركعت صد بار بگو:
يَا قَاضِيَ حَوَائِجِ الطالبين [السَّائِلِينَ]
اى برآورندهى حاجات نيازمندان
مِائَةَ مَرَّةٍ ثُمَّ تُصَلِّينَ بَعْدَ ذَلِكَ ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى تَقْرَئِينَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ يَعْنِي مِنْ نَوَافِلِ الْعَصْرِ بَعْدَ الْفَاتِحَةِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَ سُورَةَ الْكَوْثَرِ مَرَّةً
سپس هشت ركعت نافلهى عصر را بخوان.» در برخى از روايات در اينجا آمده است: «در هر ركعت از اين هشت ركعت، يعنى نوافل عصر، بعد از فاتحه، سه بار «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» و یک بار سورهى «كوثر» را بخوان.»،
ثُمَّ صَلِّي الْعَصْرَ وَ لْتَكُنْ صَلَاتُكِ فِي ثَوْبٍ نَظِيفٍ وَ اجْتَهِدِي أَنْ لَا يَدْخُلَ عَلَيْكِ أَحَدٌ يُكَلِّمُكِ
در ادامهى روايت پيشين آمده است: «سپس نماز عصر را بخوان و بايد كه با لباس پاكيزه نماز بخوانى و بكوش كه هيچكس بر تو وارد نشده و با تو سخن نگويد.»
وَ فِي رِوَايَةٍ وَ إِذَا فَرَغْتِ مِنَ الْعَصْرِ فَالْبَسِي أَطْهَرَ ثِيَابِكِ وَ اجْلِسِي فِي بَيْتٍ نَظِيفٍ عَلَى حَصِيرٍ نَظِيفٍ وَ اجْتَهِدِي أَنْ لَا يَدْخُلَ عَلَيْكِ أَحَدٌ يَشْغَلُكِ
در برخى روايات در اينجا آمده است: «و زمانى كه نماز عصر را به پايان بردى، پاكيزهترين لباسهايت را بپوش و در جاى پاكيزه و بر روى حصير پاكيزهاى بنشين و بكوش كه هيچكس بر تو وارد نشود و تو را مشغول نكند.»
ثُمَّ اسْتَقْبِلِي الْقِبْلَةَ وَ اقْرَئِي الْحَمْدَ مِائَةَ مَرَّةٍ وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ مِائَةً وَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ عَشْرَ مَرَّاتٍ
در ادامهى روايت پيشين آمده است: «سپس رو به قبله بنشين و سورهى «حمد» را صد بار و سورهى «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» را صد بار و آية الكرسى را ده بار بخوان،
ثُمَّ اقْرَئِي سُورَةَ الْأَنْعَامِ وَ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ سُورَةَ الْكَهْفِ وَ لُقْمَانَ وَ يس وَ الصَّافَّاتِ وَ حم السَّجْدَةِ وَ حمعسق
سپس سورههاى «انعام»، «بنى اسرائيل»؛ (اسراء)، «كهف»، «لقمان»، «يس»، «صافات»، «حم سجده»، «حم عسق»،
وَ حم الدُّخَانِ وَ الْفَتْحِ وَ الْوَاقِعَةِ وَ سُورَةَ الْمُلْكِ وَ ن وَ الْقَلَمِ وَ إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ وَ مَا بَعْدَهَا إِلَى آخِرِ الْقُرْآنِ
«حم دخان»، «فتح»، «واقعه»، «ملك»، «ن و القلم»، إِذَا اَلسَّماءُ اِنْشَقَّتْ و سورههاى بعد از آن تا آخر قرآن را بخوان
وَ إِنْ لَمْ تُحْسِنِي ذَلِكَ وَ لَمْ تُحْسِنِي قِرَاءَتَهُ مِنَ الْمُصْحَفِ كَرَّرْتِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ أَلْفَ مَرَّةٍ
و اگر بلد نبودى و نتوانستى اين سورهها را از روى قرآن قرائت كنى، به جاى آنها هزار بار «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» بخوان.»
قَالَ شَيْخُنَا الْمُفِيدُ إِذَا لَمْ تُحْسِنْ قِرَاءَةَ السُّورَةِ الْمَخْصُوصَةِ فِي يَوْمِ النِّصْفِ مِنْ رَجَبٍ
شيخ «مفيد» در اينجا آورده است: «اگر كسى بلد نبود و نتوانست سورههاى ياد شده را در روز نيمهى رجب بخواند،
أَوْ لَمْ تُطِقْ قِرَاءَةَ ذَلِكَ فَلْتَقْرَأْ الْحَمْدَ مِائَةَ مَرَّةٍ وَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ عَشْرَ مَرَّاتٍ ثُمَّ تَقْرَأُ الْإِخْلَاصَ أَلْفَ مَرَّةٍ
يا طاقت و حال قرائت آنها را نداشت، به جاى آنها صد بار «حمد» و ده بار آية الكرسى و بعد هزار بار سورهى اخلاص «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» بخواند.»
وَ أَقُولُ وَ رَأَيْتُ فِي بَعْضِ الرِّوَايَاتِ وَ يُحْتَمَلُ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ لِأَهْلِ الضَّرُورَاتِ أَوْ مَنْ يَكُونُ عَلَى حَالِ سَفَرٍ أَوْ فِي شَيْءٍ مِنَ الْمُهِمَّاتِ فَيُجْزِيهِ قِرَاءَةُ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ مِائَةَ مَرَّةٍ
در برخى از روايات نيز آمده است: «خواندن صد بار «قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ» كفايت مىكند.» كه احتمال دارد اين مورد براى خصوص اهل ضرورت يا كسانى باشد كه در حال سفر يا مشغول كارهاى مهم ديگر هستند.
ثُمَّ قَالَ الصَّادِقُ ع فِي إِحْدَى الرِّوَايَاتِ فَإِذَا فَرَغْتِ مِنْ ذَلِكَ وَ أَنْتِ مُسْتَقْبِلَةٌ الْقِبْلَةَ تَقُولِي
براساس برخى روايات، سپس امام صادق-عليه السّلام-فرمود: «وقتى همهى اين سورهها را خواندى، در حالى كه رو به قبله هستى، بگو:
يَا قَاضِيَ حَوَائِجِ الطالبين [السَّائِلِينَ]
اى برآورندهى حاجات نيازمندان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ صَدَقَ اللَّهُ الْعَظِيمُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ
به نام خداوند رحمتگر مهربان. خداوند [بلندپايه و]بزرگ راست گفت، همان خدايى كه معبودى جز او نيست و زنده و پاينده
(ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ) الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ الْحَلِيمُ [الْحَكِيمُ] الْكَرِيمُ
و بزرگ و بزرگوار و رحمتگستر و مهربان و بردبار [حكيم]و گرامى است
الَّذِي (لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ) الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ
و هيچچيز همسان او نيست و شنوا و بينا و دانا و آگاه است.
(شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ
خداوند خود و فرشتگان و نيز دانشمندان گواهى مىدهند كه معبودى جز خدا نيست در حالى كه برپادارندهى عدل و داد است،
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ) وَ بَلَّغَتْ رُسُلُهُ الْكِرَامُ وَ أَنَا عَلَى ذَلِكَ مِنَ الشَّاهِدِينَ
معبودى جز خداوند كه سربلند و حكيم است، وجود ندارد. به راستى كه دين در نزد خدا عبارت از تسليم است و فرستادگان گرامى آن را تبليغ نموده و به مردم رساندند و من نيز بر اين گواهى مىدهم.
اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الْمَجْدُ وَ لَكَ الْعِزُّ وَ لَكَ الْفَخْرُ وَ لَكَ الْقَهْرُ وَ لَكَ النِّعْمَةُ
خدايا، ستايش، بلندپايگى، سربلندى، بالندگى، چيرگى، نعمت،
وَ لَكَ الْعَظَمَةُ وَ لَكَ الرَّحْمَةُ وَ لَكَ الْمَهَابَةُ وَ لَكَ السُّلْطَانُ
عظمت، رحمت، شكوه، تسلط،
وَ لَكَ الْبَهَاءُ وَ لَكَ الِامْتِنَانُ وَ لَكَ التَّسْبِيحُ وَ لَكَ التَّقْدِيسُ وَ لَكَ التَّهْلِيلُ وَ لَكَ التَّكْبِيرُ
حسن و زيبايى و بخشش منحصرا از آن تو است و تسبيح، تقديس، تهليل و تكبير تو را سزد
وَ لَكَ مَا يُرَى وَ لَكَ مَا لَا يُرَى وَ لَكَ مَا فَوْقَ السَّمَاوَاتِ الْعُلَى
و تمام آنچه ديده مىشود و ديده نمىشود و آنچه در فراز آسمانهاى بالا
وَ لَكَ مَا تَحْتَ الثَّرَى وَ لَكَ الْأَرَضُونَ السُّفْلَى وَ لَكَ الْآخِرَةُ وَ الْأُولَى
و زير خاك است و نيز زمينهاى زيرين و آخرت و دنيا از آن تو است
وَ لَكَ مَا تَرْضَى بِهِ مِنَ الثَّنَاءِ وَ الْحَمْدِ وَ الشُّكْرِ وَ النَّعْمَاءِ
و هر ثنا، ستايش، سپاسگزارى و نعمت كه مورد پسند تو باشد، زيبندهى تو است.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى جَبْرَئِيلَ أَمِينِكَ عَلَى وَحْيِكَ وَ الْقَوِيِّ عَلَى أَمْرِكَ
خداوندا، بر جبرئيل درود فرست، هم او كه امانتدار تو بر وحىات و نيرومند بر اجراى فرمانت مىباشد
وَ الْمُطَاعِ فِي سَمَاوَاتِكَ وَ مَحَالِّ كَرَامَاتِكَ [المتحمل لكلماتك] النَّاصِرِ لِأَنْبِيَائِكَ [لأوليائك] الْمُدَمِّرِ لِأَعْدَائِكَ
و فرشتهاى كه در آسمانها و جايگاههاى كرامات تو از او اطاعت مىشود [و حامل سخنان تو است]و به دوستان [پيامبران]تو يارى مىرساند و دشمنانت را سركوب مىكند.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مِيكَائِيلَ مَلَكِ رَحْمَتِكَ وَ الْمَخْلُوقِ لِرَأْفَتِكَ وَ الْمُسْتَغْفِرِ الْمُعِينِ لِأَهْلِ طَاعَتِكَ
خدايا، بر ميكائيل درود فرست، هم او كه فرشتهى رحمت تو است و از مهرورزىات آفريده شده و براى اهل طاعت آمرزش خواهى نموده و آنان را يارى مىكند.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى إِسْرَافِيلَ حَامِلِ [أحد حملة] عَرْشِكَ وَ صَاحِبِ الصُّورِ الْمُنْتَظِرِ لِأَمْرِكَ وَ الْوَجِلِ الْمُشْفِقِ مِنْ خِيفَتِكَ
خدايا، بر اسرافيل درود فرست، هم او كه حامل [يكى از حاملان]عرش تو است و در شيپور قيامت مىدمد و منتظر فرمان تو و از بيم تو لرزان و هراسان است.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى عِزْرَائِيلَ مَلَكِ الرَّحْمَةِ الْمُوَكَّلِ عَلَى عَبِيدِكَ وَ إِمَائِكَ الْمُطِيعِ فِي أَرْضِكَ وَ سَمَائِكَ قَابِضِ أَرْوَاحِ عبادك [جَمِيعِ خَلْقِكَ] بِأَمْرِكَ
خداوندا، بر عزرائيل درود فرست، هم او كه فرشتهى رحمت است و بر بندگان تو اعم از مرد و زن گمارده شده است و در زمين و آسمان از تو اطاعت مىكند و به فرمان تو روح همهى آفريدهها [بندگان]تو را مىگيرد.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى حَمَلَةِ الْعَرْشِ [عراشك] الطَّاهِرِينَ وَ عَلَى مَلَائِكَةِ الذِّكْرِ أَهْلِ التَّأْمِينِ
خدايا، بر حاملان پاكيزهى عرش و بر [فرشتگان ذكر كه بر دعاى مؤمنان آمين مىگويند]
عَلَى دُعَاءِ الْمُؤْمِنِينَ وَ عَلَى السَّفَرَةِ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ الطَّيِّبِينَ وَ عَلَى مَلَائِكَتِكَ الْكِرَامِ الْكَاتِبِينَ
و بر پيكهاى گرامى، نيك و پاكيزه و بر فرشتگان گرامى كه [اعمال بندگان را]مىنويسند
وَ عَلَى مَلَائِكَةِ الْجِنَانِ وَ خَزَنَةِ النِّيرَانِ وَ مَلَكِ الْمَوْتِ وَ الْأَعْوَانِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ
و بر فرشتگان بهشت و كليدداران جهنم و فرشتهى مرگ و ياوران او درود فرست، اى بزرگ و بزرگوار.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى أَبِينَا آدَمَ بَدِيعِ فِطْرَتِكَ الَّذِي كَرَّمْتَهُ [أكرمته] لِسُجُودِ مَلَائِكَتِكَ وَ أَبَحْتَهُ جَنَّتَكَ
خدايا، بر پدر ما و نوآفريدهى خود حضرت آدم درود فرست، هم او كه با امر به سجدهى فرشتگان در برابر او، او را گرامى و بهشت را به او ارزانى داشتى.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى أُمِّنَا حَوَّاءَ الْمُطَهَّرَةِ مِنَ الرِّجْسِ الْمُصَفَّاةِ مِنَ الدَّنَسِ [اللبس] الْمُفَضَّلَةِ مِنَ الْإِنْسِ الْمُتَرَدِّدَةِ بَيْنَ مَحَالِّ الْقُدْسِ
خدايا، بر مادر ما حضرت حوّا درود فرست، هم او كه پاكيزه از پليدى، خالص از آلودگى، برگزيده از ميان انسانها است و در جايگاههاى قدس در گردش است.
صَلِّ عَلَى هَابِيلَ وَ شَيْثٍ وَ إِدْرِيسَ وَ نُوحٍ وَ هُودٍ وَ صَالِحٍ
خدايا، بر حضرت هابيل، شيث، ادريس، نوح، هود، صالح،
وَ إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْمَاعِيلَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ يُوسُفَ وَ الْأَسْبَاطِ وَ لُوطٍ وَ شُعَيْبٍ
ابراهيم، اسماعيل، اسحاق، يعقوب، يوسف و اسباط و نوادگان، لوط، شعيب،
وَ أَيُّوبَ وَ مُوسَى وَ هَارُونَ وَ يُوشَعَ وَ مِيشَا وَ الْخَضِرِ وَ ذِي الْقَرْنَيْنِ
ايوب، موسى، هارون، يوشع، ميشا، خضر، ذو القرنين،
وَ يُونُسَ وَ إِلْيَاسَ وَ الْيَسَعِ وَ ذِي الْكِفْلِ وَ طَالُوتَ وَ دَاوُدَ وَ سُلَيْمَانَ [وَ آصِفَ] وَ زَكَرِيَّا وَ شَعْيَا وَ يَحْيَى
يونس، الياس، يسع، ذو الكفل، طالوت، داوود، سليمان، [آصف]، زكريا، شعيا، يحيى،
وَ تُورَخَ وَ مَتَّى وَ أَرْمِيَا وَ حَيْقُوقَ وَ دَانِيَالَ وَ عُزَيْرٍ وَ عِيسَى
تورخ، متى، ارميا، حيقوق، دانيال، عزير، عيسى، شمعون، جرجيس، حواريون [حضرت عيسى]،
وَ شَمْعُونَ وَ جِرْجِيسَ وَ الْحَوَارِيِّينَ وَ الْأَتْبَاعِ وَ خَالِدٍ وَ حَنْظَلَةَ وَ لُقْمَانَ
پيروان [ديگر پيامبران]، خالد، حنظله و [لقمان] درود فرست.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
خدايا، بر حضرت محمد و آل محمد درود فرست و رحمت خود را شامل آنان بنما و بر آنان خجسته گردان،
كَمَا صَلَّيْتَ وَ رَحِمْتَ وَ تَرَحَّمْتَ وَ بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ آلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ
همان گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، درود فرستاده، رحم كرده و مهربانى نموده و خجسته گردانيدى، به راستى كه تو ستوده و بلندپايهاى.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى الْأَوْصِيَاءِ وَ السُّعَدَاءِ وَ الشُّهَدَاءِ وَ أَئِمَّةِ الْهُدَى
خدايا، بر جانشينان، نيكبختان، شهيدان و پيشوايان هدايت درود فرست.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى الْأَبْدَالِ وَ الْأَوْتَادِ وَ السُّيَّاحِ وَ الْعُبَّادِ وَ الْمُخْلَصِينَ وَ الزُّهَّادِ وَ أَهْلِ الْجِدِّ وَ الِاجْتِهَادِ
خدايا، بر ابدال، اوتاد، سياحتكنندگان، عابدان، مخلصان، زاهدان، كوشندگان در عبادت درود فرست
وَ اخْصُصْ مُحَمَّداً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ بِأَفْضَلِ صَلَوَاتِكَ وَ أَجْزَلِ كَرَامَاتِكَ وَ بَلِّغْ رُوحَهُ وَ جَسَدَهُ مِنِّي تَحِيَّةً وَ سَلَاماً
و برترين درودها و فراوانترين [بزرگترين]كرامتهايت را به حضرت محمد و اهل بيت او اختصاص ده و به روح و تن حضرت محمد، از سوى من تحيت و سلام برسان
وَ زِدْهُ فَضْلًا وَ شَرَفاً وَ إِكْرَاماً [و كرما] حَتَّى تُبَلِّغَهُ أَعْلَى دَرَجَاتِ أَهْلِ الشَّرَفِ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الْمُرْسَلِينَ وَ الْأَفَاضِلِ الْمُقَرَّبِينَ
و بر برترى، شرافت و كرامت او بيفزا، تا اينكه او را به بالاترين درجات اهل شرف از پيامبران، رسولان و افراد برتر مقرب درگاه خدا نايل گردانى.
اللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلَى مَنْ سَمَّيْتُ وَ مَنْ لَمْ أُسَمِّ مِنْ مَلَائِكَتِكَ وَ أَنْبِيَائِكَ وَ رُسُلِكَ وَ أَهْلِ طَاعَتِكَ
خدايا، بر همهى فرشتگان، پيامبران، رسولان و اهل طاعتت كه نام بردم و يا نبردم درود فرست
وَ أَوْصِلْ صَلَوَاتِي إِلَيْهِمْ وَ إِلَى أَرْوَاحِهِمْ [وَ أَجْسَادِهِمْ] وَ اجْعَلْهُمْ إِخْوَانِي فِيكَ وَ أَعْوَانِي عَلَى دُعَائِكَ [طاعتك]
و درودهاى مرا به آنان و به روحها [تنها]ى آنان برسان و آنان را برادران دينى و ياوران من در دعا به درگاهت [و اطاعت از خود]قرار ده.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَشْفِعُ بِكَ إِلَيْكَ وَ بِكَرَمِكَ إِلَى كَرَمِكَ
خدايا، من تو را به درگاهت شفيع قرار مىدهم و نيز كرمت را به كرم تو
وَ بِجُودِكَ إِلَى جُودِكَ وَ بِرَحْمَتِكَ إِلَى رَحْمَتِكَ وَ بِأَهْلِ طَاعَتِكَ إِلَيْكَ
و بخششات را به بخشش تو و رحمتت را به رحمت تو و اهل طاعتت را شفاعتگر خود به درگاهت قرار مىدهم
وَ أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ [بكرامتك] بِكُلِّ مَا سَأَلَكَ بِهِ أَحَدٌ مِنْهُمْ مِنْ مَسْأَلَةٍ شَرِيفَةٍ مَسْمُوعَةٍ غَيْرِ مَرْدُودَةٍ
و اى خدا، [به كرامتت و]به تمام درخواستهاى والا، شنيده [اجابت]شده و رد نشده كه كسى از تو نموده
وَ بِمَا دَعَوْكَ بِهِ مِنْ دَعْوَةٍ مُجَابَةٍ غَيْرِ مُخَيَّبَةٍ
و به دعاهاى مستجاب شده و رد نشدهاى كه به درگاهت شده از تو درخواست مىكنم.
يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا حَلِيمُ يَا كَرِيمُ يَا عَظِيمُ يَا جَلِيلُ يَا مُنِيلُ يَا جَمِيلُ
اى خدا، اى رحمتگستر، اى مهربان، اى بردبار، اى كريم، اى بزرگ، اى شكوهمند، اى رساننده، اى زيبا،
يَا كَفِيلُ يَا وَكِيلُ يَا مُعِيلُ يَا مُجِيرُ يَا خَبِيرُ يَا مُنِيرُ يَا مُبِيرُ يَا مَنِيعُ يَا مُدِيلُ يَا مُحِيلُ
اى كفالتكننده، اى كارگزار، اى ناديدهانگارندهى لغزش، اى پناه دهنده، اى آگاه، اى روشنگر، اى نابودكننده، اى سربلند، اى به حكومترساننده، اى گرداننده [و دست به دست كنندهى حكومت]،
يَا كَبِيرُ يَا قَدِيرُ يَا بَصِيرُ يَا شَكُورُ يَا بَرُّ يَا طُهْرُ يَا طَاهِرُ يَا قَاهِرُ يَا ظَاهِرُ يَا بَاطِنُ
اى بزرگ، اى توانا، اى بينا، اى بسيار سپاسگزار، اى نيكو، اى پاك، اى پاكيزه، اى چيره، اى آشكار، اى پنهان، اى پوشاننده،
يَا سَاتِرُ يَا مُحِيطُ يَا مُقْتَدِرُ يَا حَفِيظُ يَا مُجِيرُ [منجبر] يَا قَرِيبُ يَا وَدُودُ يَا حَمِيدُ يَا مَجِيدُ يَا مُبْدِئُ
اى فراگير، اى توانمند، اى نگاهدار، اى پناهدهنده [يارىدهنده، اى وفاكننده به وعده]، اى نزديك، اى مهرورز، اى ستوده، اى بلندپايه، اى آغازگر،
يَا مُعِيدُ يَا شَهِيدُ يَا مُحْسِنُ يَا مُجْمِلُ يَا مُنْعِمُ يَا مُفْضِلُ يَا قَابِضُ يَا بَاسِطُ يَا هَادِي يَا مُرْسِلُ
اى بازگرداننده، اى گواه، اى نيكوكار، اى نيكويىكننده، اى نعمتدهنده، اى تفضلكننده، اى گيرنده، اى رهاكننده [گشاينده]، اى هدايتگر، اى گسيل دارنده،
يَا مُرْشِدُ يَا مُسَدِّدُ يَا مُعْطِي يَا مَانِعُ يَا دَافِعُ يَا رَافِعُ يَا بَاقِي يَا وَاقِي يَا خَلَّاقُ
اى راهنما، اى ياريگر، اى عطاكننده، اى بازدارنده، اى بهدوردارنده [بلا]، اى برطرفكننده، اى پايدار، اى نگاهدارنده، اى بسيار آفريننده،
يَا وَهَّابُ يَا تَوَّابُ يَا فَتَّاحُ يَا نَفَّاحُ يَا مُرْتَاحُ يَا مَنْ بِيَدِهِ كُلُّ مِفْتَاحٍ يَا نَفَّاعُ يَا رَءُوفُ يَا عَطُوفُ
اى بسيار بخشنده، اى بسيار توبهپذير، اى بسيار گشاينده، اى بسيار بردمنده [رحمت]، اى آسودهكننده، اى كسى كه همهى كليدها در دست تو است، اى بسيار سودرسان، اى بسيار مهرورز، اى بسيار مهربان،
يَا كَافِي يَا شَافِي يَا مُعَافِي يَا مُكَافِي يَا وَفِيُّ يَا مُهَيْمِنُ يَا عَزِيزُ يَا جَبَّارُ يَا مُتَكَبِّرُ يَا سَلَامُ
اى كفايتكننده، اى بهبودىبخش، اى عافيتبخش، اى كفايتكننده، اى وفاكننده [كامل عطاكننده]، اى نگاهبان چيره، اى سرفراز، اى سركش، اى بزرگمنش، اى ايمن،
يَا مُؤْمِنُ يَا أَحَدُ يَا صَمَدُ يَا نُورُ يَا مُدَبِّرُ يَا فَرْدُ يَا وَتْرُ يَا قُدُّوسُ يَا نَاصِرُ يَا مُونِسُ
اى ايمنىبخش، اى بىهمتا، اى بىنياز، اى نور، اى تدبيركننده، اى يگانه، اى تنها، اى بسيار پاكيزه، اى يارىكننده، اى انسگيرنده،
يَا بَاعِثُ يَا وَارِثُ يَا عَالِمُ يَا حَاكِمُ يَا بَارِئُ [يَا بَادِئُ] يَا مُتَعَالِي يَا مُصَوِّرُ يَا مُسَلِّمُ يَا مُتَحَبِّبُ
اى برانگيزاننده، اى به ارثبرنده، اى دانا، اى فرمانروا، اى آغازگر [پديدآورنده]، اى متعالى، اى چهرهنگار، اى وتر تسليمكننده، اى ايجادكنندهى محبت،
يَا قَائِمُ يَا دَائِمُ يَا عَلِيمُ يَا حَكِيمُ يَا جَوَادُ يَا بَارِئُ يَا بَارُّ يَا سَارُّ
اى پابرجا، اى جاودانه، اى آگاه، اى حكيم، اى بخشنده، اى پديدآورنده، اى نيكوكار، اى شادمانكننده،
يَا عَدْلُ يَا فَاضِلُ يَا دَيَّانُ يَا حَنَّانُ يَا مَنَّانُ يَا سَمِيعُ يَا بَدِيعُ يَا خَفِيرُ يَا مُغَيِّرُ
اى دادگر، اى برتر، اى بسيار پاداشدهنده، اى بسيار مهرورز، اى بسيار ارزانى دارنده، اى شنوا، [اى نوآفرين]، اى پناهدهنده و حامى، اى دگرگون سازنده،
يَا مُفْنِي [يَا مُغْنِي] يَا نَاشِرُ يَا غَافِرُ يَا قَدِيمُ يَا كَرِيمُ يَا مُسَهِّلُ يَا مُيَسِّرُ يَا مُمِيتُ يَا مُحْيِي [يَا رَافِعُ] يَا نَافِعُ يَا رَازِقُ
اى نابودكننده [بىنيازكننده]، اى گسترشدهنده، اى آمرزنده، اى بىآغاز [گرامى]، اى آسانساز، اى راحتكننده، اى ميراننده، اى زندهكننده، [اى بالابرنده]، اى سودرسان، اى روزىرسان،
يَا مُقْتَدِرُ يَا مُسَبِّبُ يَا مُغِيثُ يَا مُغْنِي يَا مُقْنِي يَا خَالِقُ يَا رَاصِدُ
اى توانمند، اى سببساز، اى فريادرس، اى بىنيازكننده، اى روزى رسان، [اى خشنودكننده]، اى آفريدگار، اى ديدهبان،
يَا وَاحِدُ يَا حَاضِرُ يَا جَابِرُ يَا حَافِظُ [حَفِيظُ] يَا شَدِيدُ يَا غِيَاثُ يَا عَائِذُ يَا قَابِضُ
اى يگانه، اى حاضر، اى جبرانكننده، اى نگاهدار، اى سختگير، اى فريادرس، اى پناهدهنده، اى گيرنده.
وَ فِي بَعْضِ الرِّوَايَاتِ
نيز بنابر برخى روايات در ادامه بگو:
يَا مُنِيبُ يَا مُبِينُ يَا طَاهِرُ [يَا ظَاهِرُ] يَا مُجِيبُ يَا مُتَفَضِّلُ يَا مُسْتَجِيبُ يَا عَادِلُ يَا بَصِيرُ يَا مُؤَمِّلُ يَا مُسْدِي [مهدد]
اى بازگشتكننده، اى روشنگر، اى پاك [آشكار]، اى اجابتكننده، اى تفضلكننده، اى پاسخدهنده، اى دادگر، اى بينا، اى برآورندهى آرزو، اى يارىگر [تهديدكننده]،
يَا أَوَّابُ يَا وَافِي يَا رَاشِدُ يَا مَلِكُ يَا رَبُّ يَا مُذِلُّ يَا مُعِزُّ يَا مَاجِدُ يَا رَازِقُ يَا وَلِيُّ يَا فَاضِلُ يَا سُبْحَانُ
اى بسيار بازگشتكننده، اى باوفا، اى راهنما، اى فرمانروا، اى پروردگار، اى سرافراز كننده، اى خواركننده، اى باشكوه، اى روزىرسان، اى سرپرست، اى برتر، اى پاك.
.
سپس بگو:
يَا مَنْ عَلَا فَاسْتَعْلَى فَكَانَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى يَا مَنْ قَرُبَ فَدَنَا وَ بَعُدَ فَنَأَى وَ عَلِمَ السِّرَّ وَ أَخْفَى
اى خدايى كه متعالى هستى و لذا برترى و در بلندترين تماشاگاه قرار دارى، اى خدايى كه نزديكى و در كنار هر چيزى و دورى و از هر چيز كناره گرفتهاى و از راز و نهانتر از راز آگاهى،
يَا مَنْ إِلَيْهِ التَّدْبِيرُ وَ لَهُ الْمَقَادِيرُ يَا مَنِ الْعَسِيرُ عَلَيْهِ سَهْلٌ يَسِيرٌ وَ يَا مَنْ هُوَ عَلَى مَا يَشَاءُ قَدِيرٌ
اى خدايى كه تدبير و تقدير امور به دست تو است، اىخدايى كه سخت بر تو آسان و راحت است، اى خدايى كه بر هر چيز كه بخواهى توانايى،
يَا مُرْسِلَ الرِّيَاحِ يَا فَالِقَ الْإِصْبَاحِ يَا بَاعِثَ الْأَرْوَاحِ يَا ذَا الْجُودِ [و الطول] وَ السَّمَاحِ
اى فرستندهى بادها، اى شكافندهى صبح، اى برانگيزاننده و زندهكنندهى روحها، اى صاحب جود و بخشش،
يَا رَادَّ مَا قَدْ فَاتَ يَا نَاشِرَ الْأَمْوَاتِ يَا جَامِعَ الشَّتَاتِ يَا رَازِقَ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ
اى بازگردانندهى امور از دست رفته، اى زندهكنندهى مردگان، اى گردهمآورندهى امور پراكنده، اى روزىدهنده به هركس كه بخواهى [بدون حساب و كتاب و به صورت فراوان]
وَ يَا فَاعِلَ مَا يَشَاءُ كَيْفَ [مَا] يَشَاءُ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ
و اى كسى كه هرچه بخواهى و به هر صورت كه بخواهى، مىكنى و اى بزرگ و بزرگوار، اى زنده و پاینده
يَا حَيُّ حِينَ لَا حَيَّ يَا حَيُّ يَا مُحْيِيَ الْمَوْتَى يَا حَيُّ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ (بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ)
ای زنده آنگاه كه هيچ زندهاى نبود، اى زنده اى زنده كنندهى مردگان، اى زنده اى خدايى كه معبودى جز تو نيست و نوآفرين آسمانها و زمين هستى.
يَا إِلَهِي صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ارْحَمْ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
اى معبود من، بر محمد و آل محمد درود فرست و بر محمد و آل محمد رحم كن و بر محمد و آل محمد مبارك گردان،
كَمَا صَلَّيْتَ وَ بَارَكْتَ وَ رَحِمْتَ وَ تَرَحَّمْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَ آلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ
همان گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم درود فرستاده و مبارك گردانيدى و رحم و مهربانى نمودى، به راستى كه تو ستوده و بلندپايهاى
وَ ارْحَمْ ذُلِّي وَ فَاقَتِي وَ فَقْرِي وَ انْفِرَادِي وَ وَحْدَتِي وَ خُضُوعِي بَيْنَ يَدَيْكَ وَ اعْتِمَادِي عَلَيْكَ وَ تَضَرُّعِي إِلَيْكَ
و بر خوارى، نياز، فقر، تنهايى، بىكسى من و بر فروتنىام در پيشگاهت و اعتمادم بر تو و تضرعم به درگاهت رحم آر.
أَدْعُوكَ دُعَاءَ الْخَاضِعِ الذَّلِيلِ الْخَاشِعِ الْخَائِفِ الْمُشْفِقِ الْبَائِسِ الْمَهِينِ الْحَقِيرِ الْجَائِعِ الْفَقِيرِ الْعَائِذِ الْمُسْتَجِيرِ
همانند شخص فروتن، خوار، خاشع، بيمناك، هراسناك، گرفتار، خاكسار، خرد و كوچك، گرسنه، فقير، پناهجو، يارىخواه
الْمُقِرِّ بِذَنْبِهِ الْمُسْتَغْفِرِ مِنْهُ الْمُسْتَكِينِ لِرَبِّهِ دُعَاءَ مَنْ أَسْلَمَتْهُ ثِقَتُهُ
كه به گناه خود اقرار نموده و از آن آمرزش مىخواهد و به درگاه پروردگارش اظهار خاكسارى مىكند و بسان كسى كه افراد مورد اعتماد او را رها كرده
وَ رَفَضَتْهُ أَحِبَّتُهُ وَ عَظُمَتْ فَجِيعَتُهُ دُعَاءَ حَرِقٍ حَزِينٍ ضَعِيفٍ مَهِينٍ بِائِسٍ مُسْتَكِينٍ [مسكين] بِكَ مُسْتَجِيرٍ
و دوستانش ترك نموده و سخت دردناك است و همانند دلسوختهى اندوهناك، ناتوان خوار، گرفتار بيچاره و كسى كه به تو پناه آورده، به درگاهت دعا مىكنم.
اللَّهُمَّ وَ أَسْأَلُكَ بِأَنَّكَ مَلِيكٌ وَ أَنَّكَ مَا تَشَاءُ مِنْ أَمْرٍ يَكُونُ [يكن] وَ أَنَّكَ عَلَى مَا تَشَاءُ قَدِيرٌ
خدايا، از تو كه فرمانروايى و هر كارى را بخواهى، تحقق مىيابد و توانايى هرچه را بخواهى دارى،
وَ أَسْأَلُكَ بِحُرْمَةِ هَذَا الشَّهْرِ الْحَرَامِ وَ الْبَيْتِ الْحَرَامِ وَ الْبَلَدِ الْحَرَامِ وَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ
درخواست مىكنم كه به احترام اين ماه حرام و خانهى محترم و سرزمين محترم و ركن [كعبه]و مقام [ابراهيم]
وَ الْمَشَاعِرِ الْعِظَامِ وَ بِحَقِّ نَبِيِّيَك مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ وَ آلِهِ السَّلَامُ
و جايگاههاى بزرگ [عبادت]و به حق پيامبرت حضرت محمد-سلام بر او و بر خاندان او-از تو درخواست مىكنم.
يَا مَنْ وَهَبَ لِآدَمَ شَيْثاً وَ لِإِبْرَاهِيمَ إِسْمَاعِيلَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَا مَنْ رَدَّ يُوسُفَ عَلَى يَعْقُوبَ
اى خدايى كه شيث را به آدم و اسماعيل و اسحاق را به ابراهيم ارزانى داشتى و اى خدايى كه يوسف را به يعقوب بازگرداندى
وَ يَا مَنْ كَشَفَ بَعْدَ الْبَلَاءِ ضُرَّ أَيُّوبَ وَ يَا رَادَّ مُوسَى عَلَى أُمِّهِ وَ أَنْتَ زَائِدُ الْخَضِرِ فِي عِلْمِهِ
و اى خدايى كه رنجورى ايوب را بعد از بلا و گرفتارى برطرف ساختى و اى بازگردانندهى موسى به مادرش و اى افزايندهى دانش خضر
وَ يَا مَنْ وَهَبَ لِدَاوُدَ سُلَيْمَانَ وَ لِزَكَرِيَّا يَحْيَى وَ لِمَرْيَمَ عِيسَى
و اى كسى كه سليمان را به داوود و يحيى را به زكريا و عيسى را به مريم ارزانى داشتى
يَا حَافِظَ بِنْتِ شُعَيْبٍ وَ يَا كَافِلَ وَلَدِ أُمِّ مُوسَى عَنْ وَالِدَتِهِ
و اى نگاهدار دختر شعيب و اى كفالتكنندهى فرزند مادر موسى به جاى مادرش،
أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَغْفِرَ لِي ذُنُوبِي كُلَّهَا وَ تُجِيرَنِي مِنْ عَذَابِكَ
از تو درخواست مىكنم كه بر محمد و آل محمد درود فرستى و همهى گناهان مرا بيامرزى و از عذابت در پناه خود درآورى
وَ تُوجِبَ لِي رِضْوَانَكَ وَ أَمَانَكَ وَ إِحْسَانَكَ وَ غُفْرَانَكَ وَ جِنَانَكَ
و خشنودى، ايمنى، نيكوكارى، آمرزش و بهشتهايت را براى من بايسته گردانى
وَ أَسْأَلُكَ أَنْ تَفُكَّ عَنِّي كُلَّ حلقة و ضيق [حَلْقَةِ ضِيقٍ] بَيْنِي وَ بَيْنَ مَنْ يُؤْذِينِي وَ تَفْتَحَ لِي كُلَّ بَابٍ
و نيز از تو مسألت دارم كه تمامى زنجيرهاى تنگ موجود ميان من و كسانى را كه به من آزار مىرسانند، بگشايى و همهى درها را به رويم باز كنى
وَ تُلَيِّنَ لِي كُلَّ صَعْبٍ وَ تُسَهِّلَ لِي كُلَّ عَسِيرٍ وَ تُخْرِسَ عَنِّي كُلَّ نَاطِقٍ بِشَرٍّ [بسوء] وَ تَكُفَّ عَنِّي كُلَّ بَاغٍ
و تمامى سختىها را نرم بين من گردانى و همهى دشوارىها را آسان سازى و زبان هركس را كه دربارهى من بد [زشت]سخن بگويد، ببندى و هر كس را كه بر من تجاوز و ستم مىكند، بازدارى
وَ تَكْبِتَ عَنِّي [لي] كُلَّ عَدُوٍّ لِي وَ حَاسِدٍ وَ تَمْنَعَ عَنِّي كُلَّ ظَالِمٍ وَ تَكْفِيَنِي كُلَّ عَائِقٍ يَحُولُ بَيْنِي وَ بَيْنَ حَاجَتِي
و همهى دشمنان مرا و آنان را كه بر من حسد مىورزند، خوار گردانى و از هركس كه مىخواهد به من ستم كند، جلوگيرى كنى
وَ إِخْوَانِي مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ وَ وَالِدَيَّ وَ يُحَاوَلُ أَنْ يُفَرِّقَ بَيْنِي وَ بَيْنَ طَاعَتِكَ وَ يُثَبِّطَنِي عَنْ عِبَادَتِكَ
[فرزندانم، خواستهام و ميان من و برادران مؤمنم اعم از زن و مرد و ميان من و پدر و مادرم]مانع ايجاد كند و مىكوشد ميان من و طاعتت جدايى انداخته و مرا از عبادت باز دارد، كفايت نمايى.
يَا مَنْ أَلْجَمَ الْجِنَّ الْمُتَمَرِّدِينَ وَ قَهَرَ عُتَاةَ الشَّيَاطِينِ وَ أَذَلَّ رِقَابَ الْمُتَجَبِّرِينَ
اى خدايى كه جنيان سركش را لگام زده و بر شيطانهاى تجاوزگر چيرهاى و گردن گردنكشان را خوار گردانيده
وَ رَدَّ كَيْدَ الْمُتَسَلِّطِينَ عَنِ الْمُسْتَضْعَفِينَ أَسْأَلُكَ بِقُدْرَتِكَ عَلَى مَا تَشَاءُ
و نيرنگ سلطهجويان را از ناتوانان باز مىگردانى، به آن قدرت تو كه همه چيز را فراگرفته
وَ تَسْهِيلِكَ لِمَا تَشَاءُ كَيْفَ تَشَاءُ أَنْ تَجْعَلَ [تعجل] قَضَاءَ حَاجَتِي فِيمَا تَشَاءُ
و به اينكه هرچه را بخواهى و به هر صورت بخواهى، آسان مىسازى، درخواست مىكنم كه حاجت مرا به صورتى كه مىخواهى [با شتاب]برآورده سازى.
ثُمَّ اسْجُدِي عَلَى الْأَرْضِ وَ عَفِّرِي خَدَّيْكِ عَلَى الْأَرْضِ وَ قُولِي
سپس بر زمين سجده كن و دو طرف صورت خود را بر روى خاك بگذار و بگو:
اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَ بِكَ آمَنْتُ فَارْحَمْ ذُلِّي وَ فَاقَتِي وَ اجْتِهَادِي وَ تَضَرُّعِي وَ مَسْكَنَتِي وَ فَقْرِي إِلَيْكَ يَا رَبِّ
خدايا، در برابر تو سجده نمودم و به تو ايمان آوردم، پس بر خاكسارى، نياز، كوشش، زارى، بيچارگى و اظهار نيازم به درگاهت، رحم آر، اى پروردگار من.
وَ اجْتَهِدِي أَنْ تَسُحَّ عَيْنَاكِ وَ لَوْ بِقَدْرِ رَأْسِ الذُّبَابَةِ دُمُوعاً فَإِنَّ ذَلِكَ [مِنْ] علامة [عَلَامَاتِ] الْإِجَابَةِ أَقُولُ هَذِهِ سَجْدَةُ إِحْدَى الرِّوَايَاتِ
و بكوش كه از چشمانت اشك بريزد، هرچند به اندازهى سر مگس باشد، زيرا اين نشانهى اجابت دعا است. آنچه ذكر شد، دعاى سجده براساس برخى از روايات بود؛
وَ إِذَا كَانَ مَوْضِعُ الْإِجَابَةِ وَ هُوَ [فهو] فِي مَحَلِّ السُّجُودِ فَيَنْبَغِي أَنْ تَسْتَظْهِرَ فِي بُلُوغِ الْمَقْصُودِ بِذِكْرِ مَا رَأَيْنَاهُ أَوْ رَوَيْنَاهُ مِنِ اخْتِلَافِ الْقَوْلِ فِي سَجْدَةِ هَذِهِ الدَّعَوَاتِ
ولى از آنجا كه زمان، زمان اجابت دعا و انسان در حال سجده است، شايسته است در رسيدن به مقصود، احتياط را رعايت نموده و افزون بر دعاى گذشته، همهى دعاهايى را كه به صورت مختلف در اين سجده نقل شده است بخواند،
رِوَايَةٌ أُخْرَى فِي سَجْدَةِ دُعَاءِ أُمِّ دَاوُدَ مَا هَذَا لَفْظُهَا ثُمَّ اسْجُدِي عَلَى الْأَرْضِ وَ عَفِّرِي خَدَّيْكِ وَ قُولِي
كه عبارتاند از: 1 . سپس بر زمين سجده كن و دو طرف صورت خود را بر خاك بمال و بگو:
اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَ بِكَ آمَنْتُ فَارْحَمْ ذُلِّي وَ كَبْوَتِي لِحَرِّ وَجْهِي [وَ تَفَرُّدِي] وَ فَقْرِي وَ فَاقَتِي
خدايا، در برابر تو سجده نمودم و به تو ايمان آوردم، پس بر خوارى و به رو بر زمينافتادنم و بر فقر [خلوت من با تو]و بر اظهار نيازم به درگاهت رحم آر.
وَ اجْتَهِدِي فِي الدُّعَاءِ أَنْ تَسُحَّ عَيْنَاكِ وَ لَوْ قَدْرَ رَأْسِ الْإِبْرَةِ فَإِنَّ ذَلِكَ عَلَامَةُ الْإِجَابَةِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ
و در حال دعا به درگاه خداوند بكوش از چشمانت اشك بيايد، هرچند به اندازهى سر سوزن باشد، زيرا اين، ان شاء اللّه نشانهى اجابت دعا است.
رِوَايَةٌ أُخْرَى فِي سَجْدَةِ هَذَا الدُّعَاءِ مَا هَذَا لَفْظُهُ ثُمَّ اسْجُدِي عَلَى الْأَرْضِ وَ عَفِّرِي خَدَّيْكِ وَ قُولِي
2 . سپس بر زمين سجده كن و دو طرف صورت خود را بر خاك بمال و بگو:
اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَ بِكَ آمَنْتُ فَارْحَمْ ذُلِّي وَ خُضُوعِي بَيْنَ يَدَيْكَ وَ فَقْرِي وَ فَاقَتِي إِلَيْكَ
خدايا، در برابر تو سجده نمودم و به تو ايمان آوردم، پس بر خوارى و اظهار فروتنى من در پيشگاهت و بر فقر و اظهار نياز من به درگاهت
وَ ارْحَمِ انْفِرَادِي وَ خُشُوعِي وَ اجْتِهَادِي بَيْنَ يَدَيْكَ وَ تَوَكُّلِي عَلَيْكَ
و نيز بر تنهايى، خشوع و كوششم در درگاهت و توكل من بر خود رحم آر.
اللَّهُمَّ بِكَ أَسْتَفْتِحُ وَ بِكَ أَسْتَنْجِحُ وَ بِمُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ [وَ آلِهِ] أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ
خدايا، تنها به [وسيلهى]تو طلب پيروزى و بهرهمندى مىكنم و با توسل به حضرت محمد، بنده و فرستادهات [و خاندان او]به درگاه تو روى آوردهام.
اللَّهُمَّ سَهِّلْ لِي كُلَّ حُزُونَتِي [حزونة] وَ ذَلِّلْ لِي كُلَّ صُعُوبَةٍ
خدايا، تمام امورى را كه از آن نگرانم، آسان ساز و همهى دشوارىها را براى من خوار و راحت بگردان
وَ أَعْطِنِي مِنَ الْخَيْرِ أَكْثَرَ مِمَّا أَرْجُو وَ عَافِنِي مِنَ الشَّرِّ وَ اصْرِفْ عَنِّي السُّوءَ
و از امور خير بيش از آنچه اميد دارم به من ارزانى دار و مرا از بدىها عافيت بخش و بدىها را از من دور دار.
ثُمَّ قُولِي مِائَةَ مَرَّةٍ
بعد صد بار بگو:
يَا قَاضِيَ حَوَائِجِ الطَّالِبِينَ اقْضِ حَاجَتِي بِلُطْفِكَ يَا خَفِيَّ الْأَلْطَافِ
اى برآورندهى خواستههاى درخواستكنندگان، حاجتم را برآور، به لطفت اى خدايى كه داراى الطاف نهان و باريك هستى.
قَالَ جَعْفَرٌ الصَّادِقُ ع وَ اجْتَهِدِي أَنْ تَسُحَّ عَيْنَاكِ وَ لَوْ مِقْدَارَ رَأْسِ الْإِبْرَةِ [ذبابة] دُمُوعاً
امام صادق-عليه السّلام-فرمود: «و بكوش كه از چشمانت اشك بيايد، هرچند به اندازهى سر سوزن [مگس]باشد،
فَإِنَّهُ عَلَامَةُ إِجَابَةِ هَذَا الدُّعَاءِ بِحُرْقَةِ الْقَلْبِ وَ انْسِكَابِ الْعَبْرَةِ وَ احْتَفِظِي بِمَا عَلَّمْتُكِ
زيرا اين نشانهى اجابت اين دعا است؛ چرا كه با سوز دل و ريزش اشك همراه است و آنچه را كه به تو آموختم حفظ كن.»
رِوَايَةٌ أُخْرَى فِي سَجْدَةِ هَذَا الدُّعَاءِ مَا هَذَا لَفْظُهَا ثُمَّ اسْجُدِي عَلَى الْأَرْضِ وَ عَفِّرِي خَدَّيْكِ ثُمَّ قُولِي فِي سُجُودِكِ
3. سپس بر زمين سجده و دو طرف صورت خود را بر خاك بمال و در حال سجده بگو:
اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَ لَكَ صَلَّيْتُ وَ بِكَ آمَنْتُ وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ
خدايا، در برابر تو سجده كردم و براى تو نماز گزاردم و به تو ايمان آوردم و بر تو توكل نمودم،
وَ ارْحَمْ ذُلِّي وَ فَاقَتِي وَ خُضُوعِي وَ ذُلِّي وَ انْفِرَادِي وَ مَسْكَنَتِي وَ فَقْرِي وَ كَبْوَتِي لِوَجْهِكَ وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ يَا رَبِّ
بر خوارى، نياز، فروتنى، تنهايى، بيچارگى، نادارى و اينكه براى [خشنودى]تو و به درگاهت به رو بر زمين افتادهام رحم آر، اى پروردگار من، اى پروردگار من.
وَ اجْتَهِدِي أَنْ تَسُحَّ عَيْنَاكِ وَ لَوْ بِقَدْرِ رَأْسِ ذُبَابٍ دُمُوعاً فَإِنَّ آيَةَ الْإِجَابَةِ لِهَذَا الدُّعَاءِ حُرْقَةُ الْقَلْبِ وَ انْسِكَابُ الْعَبْرَةِ
و بكوش از چشمانت اشك بيايد، هرچند به اندازهى سر مگس باشد، زيرا اين نشانهى اجابت اين دعا است، چرا كه با سوز دل و ريزش اشك همراه است
وَ احْفَظِي مَا عَلَّمْتُكِ وَ احْذَرِي أَنْ تُعَلِّمِيهِ مَنْ يَدْعُو بِهِ لِبَاطِلٍ فَإِنَّ فِيهِ اسْمَ اللَّهِ الْأَعْظَمَ الَّذِي إِذَا دُعِيَ بِهِ أَجَابَ
و آنچه را كه به تو آموختم حفظ كن و مبادا آن را به كسى بياموزى تا براى هدف نادرست و باطلى دعا كند؛ زيرا اسم اعظم خداوند در آن نهفته است، همان اسمى كه هرگاه بدان دعا شود، خداوند اجابت مىكند
وَ إِذَا سُئِلَ بِهِ أَعْطَى فَلَوْ أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقاً وَ الْبِحَارَ مِنْ دُونِهِمَا كَانَ ذَلِكَ عِنْدَ اللَّهِ دُونَ حَاجَتِكِ لَسَهَّلَ اللَّهُ تَعَالَى الْوُصُولَ إِلَى ذَلِكَ
و هرگاه با توسل به آن از خدا درخواست شود، عطا مىكند. اگر آسمانها و زمين و درياها به روى انسان بسته باشند و حاجت تو از گشوده شدن آنها بزرگتر باشد، خداوند راه رسيدن به آن را براى تو آسان خواهد نمود
وَ لَوْ أَنَّ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ أَعْدَاؤُكِ لَكَفَاكِ اللَّهُ مَئُونَتَهُمْ وَ ذَلَّلَ [الله] رِقَابَهُمْ
و اگر همهى جنّيان و انسانها دشمن تو باشند، خداوند تو را از مزاحمت آنها كفايت نموده و آنها را ذليل و خوار خواهد نمود.
[منبع]رُوِّينَا ذَلِكَ بِإِسْنَادِنَا إِلَى أَبِي جَعْفَرِ بْنِ بَابَوَيْهِ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ فِي كِتَابِ أَمَالِيهِ وَ ثَوَابِ الْأَعْمَالِ بِإِسْنَادِهِ إِلَى النَّبِيِّ ص قَالَ
«ابو جعفر ابن بابويه» -رضوان اللّه عليه-در كتاب «امالى» و «ثواب الاعمال» به سند خود از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آورده است:
وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ خَمْسَةَ عَشَرَ يَوْماً وَقَفَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَوْقِفَ الْآمِنِينَ وَ لَا يَمُرُّ بِهِ مَلَكٌ وَ لَا نَبِيٌّ وَ لَا رَسُولٌ إِلَّا قَالُوا
هركس پانزده روز از ماه رجب را روزه بدارد، روز قيامت در جايگاه ايمنان مىايستد و هيچ فرشته و پيامبر و رسولى از كنار او نمىگذرد جز آنكه مىگويد:
طُوبَى لَكَ أَنْتَ آمِنٌ مُقَرَّبٌ مُشْرِفٌ مَغْبُوطٌ مَحْبُورٌ سَاكِنُ الْجِنَان
خوشا به حال تو! كه ايمن، مقرب، گرامى هستى و همه به حال تو غبطه مىخورند و شادمان در بهشت ساكن مىگردى
[منبع]وَجَدْنَاهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةِ التَّوْفِيقِ وَ التَّرْغِيبِ فِي طَاعَةِ الْمَالِكِ الشَّفِيقِ مَرْوِيّاً عَنِ النَّبِيِّ ص قَالَ
در برخى كتابها كه دربردارندهى عبادات توفيق بار و ترغيب بر طاعت خداوند مالك و مهربان است، به نقل از پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آمده است:
وَ مَنْ صَلَّى فِي اللَّيْلَةِ السَّادِسَةَ عَشَرَ مِنْ رَجَبٍ ثَلَاثِينَ رَكْعَةً بِالْحَمْدِ وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ لَمْ يَخْرُجْ مِنْ صَلَاتِهِ حَتَّى يُعْطَى ثَوَابَ سَبْعِينَ شَهِيداً
هركس در شب شانزدهم ماه رجب سی ركعت نماز-در هر ركعت سورهى «حمد» یک بار و سورهى «قُلْ هُوَ اَللّٰهُ أَحَدٌ» ده بار-بخواند، از نماز بيرون نمىآيد تا اينكه ثواب هفتاد شهيد به او داده شود
وَ يَجِيءُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ نُورُهُ يُضِيءُ لِأَهْلِ الْجَمْعِ كَمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَ الْمَدِينَةِ وَ أَعْطَاهُ اللَّهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ وَ بَرَاءَةً مِنَ النِّفَاقِ وَ يَرْفَعُ عَنْهُ عَذَابَ الْقَبْر
و در روز قيامت حاضر مىشود در حالى كه نور او به فاصلهى ميان «مكه» و «مدينه» براى همگان مىدرخشد و خداوند به او دورى از آتش جهنم و نيز دورى از نفاق و دورويى را عطا نموده و عذاب قبر از او برداشته مىشود
[منبع]