ما این روایات مربوط به اعمال مستحبی روزانه را
از کتاب اقبال الاعمال اثر سید بن طاووس صرفا "نقل" میکنیم .
پیشنهاد ما این است که شما خواننده ی گرامی لطفا برای عمل به این روایات از مرجع تقلید خود استفتا کرده و از ایشان اجازه بگیرید
برای دیدن یک سری نکات مهم اینجا کلیک کنید
الجزء الأول؛ أبواب أحكام شهر رمضان؛ الباب الثامن عشر فيما نذكره من زيادات و دعوات في الليلة الرابعة عشر منه و يومها و فيها عدة روايات، فصل فيما نذكره مما يختص باليوم الرابع عشر من دعاء غير متكرر
دعای دیگر در شب سیزدهم ماه رمضان:جلد اول، باب های احکام ماه رمضان؛ باب هجدهم اعمال و دعاهای وارد شده در روایات در شب و روز چهاردهم ماه و روایاتی که در این شب و روز آمده، که در آن چند روایت، فصل اول دعاهای مخصوص روز چهاردهم رمضان (دعای اول):
اللَّهُمَّ لَا تُؤَدِّبْنِي بِعُقُوبَتِكَ وَ لَا تَمْكُرْ بِي فِي حِيلَتِكَ مِنْ أَيْنَ لِيَ الْخَيْرُ وَ لَا يُوجَدُ إِلَّا مِنْ عِنْدِكَ
معبودا، با عقوبت خود ادبم مكن و با دچار نمودنم به حيلهات فريبم مزن. اى پروردگار من، از كجا خير براى من باشد در حالى كه خير جز از نزد تو وجود پيدا نمىكند؟ !
وَ مِنْ أَيْنَ لِيَ النَّجَاةُ وَ لَا تُسْتَطَاعُ إِلَّا بِكَ لَا الَّذِي أَحْسَنَ اسْتَغْنَى عَنْكَ وَ لَا الَّذِي أَسَاءَ وَ اجْتَرَأَ عَلَيْكَ خَرَجَ مِنْ قُدْرَتِكَ
و از كجا نجات براى من باشد درحالىكه جز به تو نمىتوان بدان اقدام كرد. نه كسى كه كار نيكى انجام داد، از يارى و رحمت تو بىنياز است و نه كسى كه كار بد كرد [و بر تو گستاخى نمود]، از تحت قدرت تو بيرون آمد.
يَا رَبِّ بِكَ عَرَفْتُكَ وَ أَنْتَ دَلَلْتَنِي عَلَيْكَ وَ لَوْ لَا أَنْتَ مَا دَرَيْتُ مَنْ أَنْتَ
اى پروردگار من تو را به تو شناختم و تو بودى كه مرا بهسوى خود راهنمايى كرده و فراخواندى و اگر تو نبودى، هرگز نمىدانستم كه تو چيستى.
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَدْعُوهُ فِيُجِيبُنِي وَ إِنْ كُنْتُ بَطِيئاً حِينَ يَدْعُونِي
ستايش خدا را كه هرگاه او را مىخوانم، به من پاسخ مثبت مىدهد، اگرچه وقتى او مرا مىخواند، سستم
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَسْأَلُهُ فَيُعْطِينِي وَ إِنْ كُنْتُ بَخِيلًا حِينَ يَسْتَقْرِضُنِي
و ستايش خدا را كه هرگاه از او درخواست مىكنم، عطايم مىكند اگرچه وقتى او از من قرض مىطلبد، بخيل و تنگچشمم
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَكَلَنِي إِلَيْهِ فَأَكْرَمَنِي وَ لَمْ يَكِلْنِي إِلَى النَّاسِ فَيُهِينُونِي
و ستايش خدا را كه مرا به خود واگذار كرد و گرامى داشت و به مردم واگذار نكرد تا مبادا به من اهانت نموده و مرا خوار بدارند
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي تَحَبَّبَ إِلَيَّ وَ هُوَ غَنِيٌّ عَنِّي
و ستايش خدا را كه باوجود بىنيازى، نسبت به من اظهار دوستى نمود.
اللَّهُمَّ لَا أَجِدُ شَافِعاً إِلَيْكَ إِلَّا مَعْرِفَتِي بِأَنَّكَ أَفْضَلُ مَنْ قَصَدَ إِلَيْهِ الْمُضْطَرُّونَ
خداوندا، شفاعتكنندهاى جز شناخت من به اينكه تو برترين كسى هستى كه بيچارگان آهنگ تو را مىكنند، ندارم
أَسْأَلُكَ مُقِرّاً بِأَنَّ لَكَ الطَّوْلَ وَ الْقُوَّةَ وَ الْحَوْلَ وَ الْقُدْرَةَ أَنْ تَحُطَّ عَنِّي وِزْرِيَ الَّذِي قَدْ حَنَا ظَهْرِي
و با اعتراف به اينكه بخشش و نيرو و بازدارندگى و قدرت از آن تو است، از تو خواهانم كه بار گناه مرا كه پشتم را خم كرده است، بردارى
وَ تَعْصِمُنِي مِنَ الْهَوَى الْمُسَلَّطِ عَلَى عَقْلِي وَ أَنْ تَجْعَلَنِي مِنَ الَّذِينَ انْتَجَبْتَهُمْ لِطَاعَتِك
و از خواهش نفسم كه بر عقلم غلبه كرده است، نگاه دارى و از كسانى كه براى طاعتت برگزيدهاى، بگردانى.
[منبع]الجزء الأول؛ أبواب أحكام شهر رمضان؛ الباب الثامن عشر فيما نذكره من زيادات و دعوات في الليلة الرابعة عشر منه و يومها و فيها عدة روايات، فصل فيما نذكره مما يختص باليوم الرابع عشر من دعاء غير متكرر، دعاء آخر ليوم الرابع عشر من إختيار السيد ابن باقي رحمه الله
جلد اول، باب های احکام ماه رمضان؛ باب هجدهم اعمال و دعاهای وارد شده در روایات در شب و روز چهاردهم ماه و روایاتی که در این شب و روز آمده، که در آن چند روایت، فصل اول دعاهای مخصوص روز چهاردهم رمضان (دعای دوم) دعای دیگر این روز از كتاب «اختيار» نوشته «سيد ابن الباقى»:
اللَّهُمَّ إِنَّ رَحْمَتَكَ خَيْرٌ مِنْ عَمَلِي وَ عَطِيَّتَكَ أَفْضَلُ مِنْ مَسْأَلَتِي
خداوندا، رحمت تو بهتر از عمل من و عطاى تو برتر از درخواست من است.
فَبِرَحْمَتِكَ يَا إِلَهِي وَ بِكَرَمِكَ وَ عِزَّتِكَ وَ ارْتِفَاعِ مَكَانِكَ وَ جَلَالِ وَجْهِكَ وَ قُدْرَتِكَ وَ عَظَمَتِكَ وَ سَعَةِ فَضْلِكَ
پس به رحمتت اى معبود من و به بزرگوارى و سربلندى و بلندپايگى و شكوه روى [اسما و صفات، يا ذات]و قدرت و بزرگى و گستردگى تفضّلت،
أَعْطِنِي خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ فِي هَذَا الشَّهْرِ الْمُكَرَّمِ وَ ارْزُقْنِي فِيهِ شُكْراً
خير دنيا و آخرت را در اين ماه بزرگوار به من ارزانى دار و سپاسگزارى [از خود]را به من روزى كن
وَ اسْتَعْمِلْنِي فِيهِ بِطَاعَتِكَ حَتَّى أَكُونَ يَوْمَ فَاقَتِي غَنِيّاً فِي لَحْدِي وَ إِذَا أُفْرِدْتُ فِيهِ آمِناً مِنْ هَوْلِ الْمُطَّلَعِ
و در طاعت خود به كارم گير تا در روز نيازمندىام در گورم بىنياز گردم و آنگاه كه در آنجا تنها شدم، از بيم اشراف [بر امور عالم آخرت]ايمن گردم
وَ أَكُونَ قَبْلَ مَوْتِيَ الْمَغْبُوطُ فِي دَارِ الدُّنْيَا بِسَعَةِ الرِّزْقِ وَ إِصْلَاحِ الشَّأْنِ
و پيش از مرگ در سراى دنيا، ديگران به گستردگى روزى و سامان يافتن حال من رشك برند.
اللَّهُمَّ بِكَ أَرْجُو بُلُوغَ رِضَاكَ لَا بِعَمَلِي وَ أَنْتَ يَا إِلَهِي مِنْ كُلِّ شَيْءٍ حَسْبِي وَ أَنْتَ يَا إِلَهِي لَا شَرِيكَ لَكَ
خداوندا، براى رسيدن به خشنودىات به تو اميد دارم، نه به عمل خود و اى معبود من، تو براى من از هر چيز بسندهاى و اى معبود من، تويى خدايى كه شريكى ندارى
وَ أَنْتَ إِلَهِي بِي رَءُوفٌ رَحِيمٌ يَا رَبِّ فَلَكَ أَسْلَمْتُ وَجْهِي فَلَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الشُّكْرُ عَلَى ذَلِكَ
و اى معبود من، تويى خدايى كه نسبت به من مهرورز و مهربانى. اى پروردگار من، از اينرو من، با تمام وجود تسليم تو هستم، پس ستايش و سپاس تو را در برابر اين.
اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي وَ رَجَائِي وَ إِلَيْكَ رَغْبَتِي وَ دُعَائِي وَ أَنْتَ بِحَاجَتِي عَالِمٌ غَيْرُ مُعَلَّمٍ
خداوندا، تو مورد اعتماد و اميد من هستى و تنها به درگاه تو مىگرايم و دعا مىكنم و تو به نياز من آگاهى بىآنكه از كسى آموخته باشى.
وَ أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ أَنْ تَجْعَلَنِي فِي هَذَا الْيَوْمِ مِنْ عُتَقَائِكَ مِنَ النَّارِ وَ أَنْ تَجْعَلَ اسْمِي فِي أَسْمَاءِ الْأَبْرَارِ وَ الْأَخْيَارِ
اى خدا، از تو مىخواهم كه مرا در اين روز از آزادشدگان از آتش جهنّم قرار دهى و نام مرا در ميان نام نيكان و خوبان قرار دهى.
إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ ذَلِكَ عَلَيْكَ سَهْلٌ يَسِيرٌ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِين
به راستى كه تو بر هر چيز توانايى و اين بر تو آسان و اندك است، اى مهربانترين مهربانان. درود خداوند بر سرورمان حضرت محمّد و خاندان پاك او.
[منبع]الجزء الأول؛ أبواب أحكام شهر رمضان؛ الباب الثامن عشر فيما نذكره من زيادات و دعوات في الليلة الرابعة عشر منه و يومها و فيها عدة روايات، فصل فيما نذكره مما يختص باليوم الرابع عشر من دعاء غير متكرر، دعاء آخر في اليوم الرابع عشر من مجموعة مولانا زين العابدين ص
جلد اول، باب های احکام ماه رمضان؛ باب هجدهم اعمال و دعاهای وارد شده در روایات در شب و روز چهاردهم ماه و روایاتی که در این شب و روز آمده، که در آن چند روایت، فصل اول دعاهای مخصوص روز چهاردهم رمضان (دعای سوم) دعاى دیگر روز چهاردهم از مجموعه مولى امام زين العابدين-صلوات اللّه عليه:
إِلَهِي وَ سَيِّدِي بِكَ عَرَفْتُكَ وَ بِكَ اهْتَدَيْتُ إِلَى سَبِيلِكَ وَ أَنْتَ دَلِيلٌ عَلَى مَعْرِفَتِكَ
اى معبود و آقاى من، تو را به تو شناختم و بهوسيلهى تو به راهت رهنمون گرديدم و تويى راهنماى من بر شناختت
وَ لَوْ لَا أَنْتَ مَا عَرَفْتُ تَوْحِيدَكَ وَ لَا عَرَفْتُ وَ لَا اهْتَدَيْتُ إِلَى عِبَادَتِكَ
و اگر تو نبودى، هرگز به يگانگىات راه پيدا نمىكردم و تو را نمىشناختم و به پرستش تو هدايت نمىشدم.
فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا هَدَيْتَ وَ عَلَّمْتَ وَ بَصَّرْتَ وَ فَهَّمْتَ وَ أَوْضَحْتَ مِنَ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ
پس ستايش خدا را در برابر اينكه مرا هدايت نمود و آموخت و بينا كرد و فهماند و راه راست را روشن كرد.
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَدْعُوهُ فِيُجِيبُنِي وَ إِنْ كُنْتُ بَطِيئاً حِينَ يَدْعُونِي
ستايش خدا را كه به درگاه او دعا مىكنم و دعايم را مستجاب مىكند، اگرچه هنگامى كه او مرا مىخواند، سستم
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَسْأَلُهُ فَيُعْطِينِي وَ إِنْ كُنْتُ بَخِيلًا حِينَ يَسْتَقْرِضُنِي
و ستايش خدا را كه از او درخواست مىكنم و عطايم مىكند، اگرچه وقتى او از من قرض مىطلبد، بخيل و تنگچشمم
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أُنَاجِيهِ لِحَاجَتِي إِذَا شِئْتُ وَ أَخْلُو بِهِ حَيْثُ شِئْتُ بِسِرِّي فَيَقْضِي حَاجَتِي
و ستايش خدا را كه هرگاه او را بخوانم، براى برآوردن حاجتم با او مناجات مىكنم و هرگاه بخواهم راز خود را با او در ميان مىگذارم و او حاجتم را برمىآورد
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا أَرْجُو غَيْرَهُ وَ لَوْ رَجَوْتُ غَيْرَهُ لَأَخْلَفَ رَجَائِي
و ستايش خدا را كه به غير او اميد ندارم و اگر به غير او اميد بسته بودم، اميدم را نااميد مىكرد
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَكَلَنِي إِلَيْهِ فَأَكْرَمَنِي وَ لَمْ يَكِلْنِي إِلَى النَّاسِ فَيُهِينُونِي
و ستايش خدا را كه مرا به خود واگذار نمود و گرامى داشت و به مردم واگذار نكرد تا به من اهانت و مرا خوار كنند
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي تَحَبَّبَ إِلَيَّ وَ هُوَ غَنِيٌّ عَنِّي
و ستايش خدا را كه باوجود بىنيازى از من، با من اظهار دوستى كرد.
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي تَحَلَّمَ عَنِّي حَتَّى كَأَنِّي لَا ذَنْبَ لِي فَرَبِّي أَحْمَدُ وَ هُوَ أَحَقُّ بِحَمْدِي
ستايش خدا را كه چنان بردبارى كرد و مرا عفو نمود كه گويى گناهى نكردهام. بنابراين، پروردگار من ستودهترين و زيبندهترين كس به ستايش است.
يَا ذَا الْمَنِّ وَ لَا يُمَنُّ عَلَيْكَ يَا ذَا الطَّوْلِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ
اى خداى بخشنده اى كه هيچكس نمىتواند بر تو منّت بگذارد، اى بخشنده اى بزرگوار و گرامى،
لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ ظَهْرُ اللَّاجِينَ وَ جَارُ الْمُسْتَجِيرِينَ وَ أَمَانُ الْخَائِفِينَ
معبودى جز تو وجود ندارد و تويى پشتوانهى پناهندگان و همسايهى پناهجويان و ايمنىبخش بيمناكان،
إِلَيْكَ فَرَرْتُ بِنَفْسِي يَا مَلْجَأَ الْخَائِفِينَ وَ لَا أَجِدُ شَافِعاً إِلَيْكَ
به درگاه تو گريختهام اى پناهگاه هراسناكان و به درگاه تو شفاعتكنندهاى
إِلَّا مَعْرِفَتِي بِأَنَّكَ أَفْضَلُ مَنْ قَصَدَ إِلَيْهِ الْمُقَصِّرُونَ وَ أَمَلُ [آمَلُ] مَنْ لَجَأَ إِلَيْهِ الْخَائِفُونَ
جز شناخت من به اينكه تو برترين كسى هستى كه كوتاهىكنندگان آهنگ تو را كردهاند و آرزومندترين كسى هستى كه بيمناكان به درگاه تو پناه آوردهاند، ندارم.
أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الطَّوْلَ وَ الْقُدْرَةَ وَ الْحَوْلَ وَ أَنْ تَحُطَّ عَنِّي وِزْرِي وَ تَعْصِمَنِي
به اينكه بخشش و قدرت و بازدارندگى از آن تو است، از تو خواهانم كه بار گناه مرا از دوشم بردارى و مرا نگاه دارى
وَ تَجْعَلَنِي مِنَ الَّذِينَ انْتَجَبْتَهُمْ لِطَاعَتِكَ وَ أَدْخَلْتَهُمْ بِالتَّقْوَى فِي سَعَةِ رَحْمَتِكَ وَ رِضْوَانِكَ
و از كسانى بگردانى كه براى طاعتت برگزيدهاى و به واسطهى پرهيزكارى در رحمت گسترده و خشنودىات وارد كردهاى،
يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ سَلَّم
اى مهربانترين مهربانان. درود و سلام خداوند بر حضرت محمّد و خاندان او.
[منبع]الجزء الأول؛ أبواب أحكام شهر رمضان؛ الباب الثامن عشر فيما نذكره من زيادات و دعوات في الليلة الرابعة عشر منه و يومها و فيها عدة روايات، فصل فيما نذكره مما يختص باليوم الرابع عشر من دعاء غير متكرر، دعاء آخر في هذا اليوم
جلد اول، باب های احکام ماه رمضان؛ باب هجدهم اعمال و دعاهای وارد شده در روایات در شب و روز چهاردهم ماه و روایاتی که در این شب و روز آمده، که در آن چند روایت، فصل اول دعاهای مخصوص روز چهاردهم رمضان (دعای چهارم) دعاى دیگر این روز:
اللَّهُمَّ لَا تُؤَاخِذْنِي فِيهِ بِالْعَثَرَاتِ وَ أَقِلْنِي [قِنِي] فِيهِ مِنَ الْخَطَايَا وَ الْهَفَوَاتِ
خداوندا، من را به لغزشهايم مگير و از خطاها و لغزشهاى من درگذر [نگاهم دار]
وَ لَا تَجْعَلْنِي عَرْضاً [غَرَضاً] [عُرْضَةً] لِلْبَلَايَا وَ الْآفَاتِ لِعِزَّتِكَ [بِعِزِّكَ] يَا عِزَّ [مُعِزَّ] الْمُرْسَلِينَ [الْمُسْلِمِينَ]
و آماج بلاها و آسيبها مگردان، به عزت تو، اى سرافرازكننده پيامبران [مسلمانان].
[منبع]